Upływ terminu rękojmi za wady.
29 listopada 2018

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

Czy z uwagi na upływ czasu dochodzenie roszczeń z tytułu rękojmi jest możliwe?

 

 

 

W oparciu o poprzedni stan prawny terminy rękojmi nie były terminami przedawnienia ale tzw. terminami zawitymi (obecnie są to terminy przedawnienia). Oznaczało to, że po ich upływie roszczenie wygasało. Z kolei roszczenie przedawnione nie wygasa ale staje się niezaskarżalne. W orzecznictwie i doktrynie uważało się, że do terminów zawitych można odpowiednio stosować przepisy o przedawnieniu.

 

 

 

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2002 r. III CZP 39/02 wskazano, że „po upływie terminu wskazanego w art. 568 § 1 k.c. roszczenie kupującego o obniżenie ceny rzeczy wadliwej wygasa i nie może być skutecznie dochodzone przed sądem.”

 

 

 

Reżim odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest surowszy dla sprzedawcy, stąd terminy dla dochodzenia roszczeń z tytułu rękojmi były krótsze niż terminy dochodzenia roszczeń z tytułu zwykłej odpowiedzialności kontraktowej.

 

 
Niemniej od powyższej zasady wygasania roszczeń z tytułu rękojmi ustawodawca wprowadził istotny wyjątek
(wyjątek ten został utrzymany także w aktualnym stanie prawnym). Otóż podstępne zatajenie wady fizycznej rzeczy sprzedanej pozwala na przeniesienia roszczenia z tytułu rękojmi ponad ustawowe terminy dochodzenia roszczeń.

 

 

 

Kluczowe z punktu widzenia niniejszej opinii jest wyjaśnienie pojęcia „podstępnego zatajenia wady.” Do problemu podstępnego zatajenia wad szeroko odnosi się orzecznictwo sądowe i jurysprudencja.

 

 
W wyroku Sądu Najwyższego dnia 27 listopada 2003 r. I CK 267/02 wskazano, że „pojęcie wady fizycznej rzeczy należy rozumieć szeroko. W związku ze sformułowaniem art. 556 § 1 k.c. trzeba nawiązać do znanego rozróżnienia między wartością użytkową i handlową. Najczęściej wada fizyczna występuje w obu tych postaciach. Należy jednak podkreślić, że wystarczy, jeżeli wada fizyczna występuje tylko w jednym z nich. Przesłanką podstępnego zatajenia wady, w rozumieniu art. 568 § 2 k.c., musi być wiedza sprzedawcy o tej o wadzie.”

 

 

 

Teza powyższa jest w pełni logiczna: jeżeli sprzedawca sam nie wiedział o wadzie, to nie mógł wykonać działania sprawczego jakim jest podstępne zatajenie wady. W zasadzie jest ona punktem wspólnym innych orzeczeń sądowych.

 

 
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2003 r. II CKN 1382/00 wyraził pogląd, że „podstępne zatajenie wady w rozumieniu art. 568 § 2 k.c. to takie umyślne działanie sprzedawcy, które ma na celu utrudnienie wykrycia wady przez kupującego. Będzie to zatem np. ukrycie lub zamaskowanie wadliwości, a co najmniej sytuacja, w której sprzedawca, wiedząc o istnieniu wady, nie poinformował o niej kupującego.”

 

 

 

Z kolei w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2002 r. V CKN 1070/00, OSNC 2003/6/88 podniesiono, że „Umyślne ukrycie wady stanowi podstępne zatajenie wady fizycznej rzeczy sprzedanej (art. 568 § 2 k.c.).”

 

 

 

W wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2012 r. I ACa 1394/11 przyjęto, że „podstępne zatajenie wady, w rozumieniu art. 564 k.c., to takie umyślne działanie sprzedawcy, które ma na celu utrudnianie wykrycia wady przez kupującego. Będzie to zatem ukrycie lub zamaskowanie wadliwości, a co najmniej sytuacja, w której sprzedawca, wiedząc o istnieniu wady, nie poinformował o niej kupującego. Przesłankę podstępnego zatajenia wady może też już stanowić sama wiedza sprzedawcy o istnieniu wady.”

 

 

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2013 r. V CSK 579/12 podniesiono, że „do przyjęcia podstępnego zatajenia wady nie wystarcza wiedza sprzedawcy o wadzie i niepoinformowanie o tym kupującego. Podstępne zatajenie wymaga umyślności, działania sprzedawcy, które może przejawiać się w maskowaniu wady lub udzielaniu kupującemu zapewnienia” Pogląd ten jest jednak – w kontekście innych wypowiedzi orzecznictwa - zbyt daleko idący. Niemniej należy go mieć na względzie przy ocenie opisywanego zagadnienia.

 

 

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r. IV CSK 344/14 stwierdził, że „o podstępnym zatajeniu wady można mówić także wtedy, gdy sprzedawca, będąc świadomym istnienia wady, nie poinformował o niej kupującego.”

 

 
Ważne znaczenie dla sprawy ma wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 grudnia 2010 r. V ACa 382/10 w którym wskazano, że „przepis art. 564 k.c. z podstępnym działaniem sprzedawcy zrównuje w skutkach udzielenie kupującemu zapewnienie o niewadliwości rzeczy, przy którym sprzedawca może działać tak w złej wierze - umyślnie, celowo zapewniać o niewadliwości, znając wadliwość, jak i w dobrej wierze - będąc przeświadczonym o braku wad, posiadaniu przez rzecz określonych właściwości. Celem regulacji art. 564 k.c. jest bowiem ochrona kupującego, a nie tylko sankcjonowanie zachowań sprzedawcy. Stąd nie może być ona wykładana zawężająco.” Niemniej podkreślić w tym miejscu należy, że art. 564 i 568 § 2 k.c. odnoszą się do różnych zachowań sprawczych:

 

 

 

Lp.
art. 564
k.c.
art. 568
§ 2 k.c.

 

1.

 

Podstępne zatajenie wady

 

Podstępne zatajenie wady

 

2.

 

Zapewnienie, że wady nie istnieją

 

 
W konsekwencji z punktu widzenia skutków, o których mowa w art. 568
§ 2 k.c. samo zapewnienie sprzedawcy, że wady nie istnieją nie jest wystarczające.

 

 
W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2004 r. II CK 378/02 podniesiono, że „przepis art. 564 k.c. wyłącza konsekwencje nieterminowego dokonania (niedokonania) aktu staranności, przewidzianego w art. 563 § 1 k.c. Za równoznaczne z zapewnieniem kupującego, że wady nie istnieją, uważa się różnorodne sformalizowane sposoby potwierdzenia dobrej jakości rzeczy, w tym kartę (książkę) gwarancyjną. Wydanie nabywcy karty gwarancyjnej jest równoznaczne z zapewnieniem sprzedawcy o dobrej jakości towaru.”

 

 
Można zatem postawić wniosek, że orzecznictwo sądowe wskazuje, że aby doszło do podstępnego zatajenia wad w rozumieniu art. 568 § 2 k.c. sprzedawca powinien przynajmniej o tych wadach wiedzieć.

 

 
W literaturze przedmiotu J. Ciszewski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. II Warszawa 2014 podniósł, że „ upływ powyższych terminów nie powoduje wyłączenia uprawnień, gdy wada została zatajona podstępnie przez sprzedawcę, zarzut zaś z tytułu rękojmi można podnieść, jeśli zawiadomiono sprzedawcę o wadzie.

 

 
W innym komentarzu J. Gudowski, Kodeks cywilny. Komentarz. Księga trzecia. Zobowiązania, Warszawa 2013 podniesiono, że „podstępne zatajenie wady przez sprzedawcę (…) jest sankcjonowane w ten sposób, że kupujący (ofiara podstępu) uzyskuje możność dochodzenia uprawnień z rękojmi także po upływie terminu zawitego. Słuszna zatem wydaje się opinia (S. Buczkowski, w: Kodeks..., s. 1302), że określenie> uprawnienia wygasają< nie jest ścisłe, skoro w pewnych warunkach można je wykonywać (szerzej omawia tę kwestię B. Kordasiewicz, Problematyka..., s. 682 i n.).” Różnice poglądów w piśmiennictwie dotyczą przede wszystkim pojęcia podstępu.

 

 
Z kolei Z. Gawlik, w: A. Kidyba (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część szczególna, wyd. II, Warszawa 2014 uważa, że „w jednym przypadku upływ terminów powodujących utratę przez kupującego uprawnień z tytułu rękojmi z powodu wad fizycznych rzeczy nie powoduje ujemnych dla niego konsekwencji prawnych. Sytuacja ta dotyczy, stosownie do art. 568 § 6 k.c., podstępnego zatajenia wady przez sprzedawcę (Cz. Żuławska (w:) G. Bieniek, Komentarz, t. II, 2011, s. 100). Zatem stwierdzenie wady podstępnie zatajonej przez sprzedawcę po upływie wskazanych terminów nie uchybia możliwości dochodzenia uprawnień z tytułu rękojmi. Umyślne ukrycie wady, które ma na celu utrudnienie wykrycia wady przez kupującego, stanowi podstępne zatajenie wady fizycznej rzeczy sprzedanej. Za zachowanie takie należy uznać ukrycie lub zamaskowanie wadliwości, a co najmniej sytuację, w której sprzedawca, wiedząc o istnieniu wady, nie poinformował o niej kupującego (art. 568 § 2 k.c.) – wyrok SN z dnia 21 czerwca 2002 r., V CKN 1070/00, OSNC 2003, nr 6, poz. 88; wyrok SN z dnia 1 kwietnia 2003 r., II CKN 1382/00, LEX nr 78819. Jeżeli kupujący otrzymał od sprzedawcy dokumenty, z których wynikało, że nabywany przez niego używany samochód miał wcześniej wypadek, nie może mu skutecznie zarzucać podstępnego działania. Roszczenie kupującego o obniżenie ceny rzeczy wadliwej wygasa po upływie terminu wskazanego w art. 568 § 1 k.c. (wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2003 r., I CKN 160/01, Gazeta Prawna 2003, nr 68, s. 17).”

 

 

 

W konsekwencji dla uznania, że możliwe jest dochodzenie roszczeń z tytułu rękojmi po upływie lat trzech od dnia wydania budynku, należałoby wykazać przynajmniej, że sprzedawca przynajmniej wiedział o wadach ukrytych.

 

 
 
 
 
Terminy dochodzenia roszczeń z tytułu rękojmi są krótkie. Konsekwencją podstępnego zatajenia wad w rozumieniu art. 568 § 2 k.c. jest możliwość dochodzenia roszczeń po upływie terminów rękojmi.

 

 

 

Powstaje pytanie, czy roszczeń można dochodzić wieczyście, czy są może jakieś limity czasowe, a jeżeli tak to jakie? Z istoty systemu prawnego wynika, że dawność (upływ czasu) ma znaczenie dla stosunków cywilnoprawnych. Nie jest możliwe dochodzenie roszczeń w sposób nieograniczony w czasie.

 

 

 

W literaturze sformułowano pogląd, że „w razie podstępnego zatajenia wady stosuje się terminy przedawnienia przewidziane w art. 442 k.c.” M. Nesterowicz, Kodeks cywilny z komentarzem, pod red. J. Winiarza, wyd. 2, Warszaw 1989 r., s. 567. Pogląd ten zasługuje na aprobatę (niemniej nie jest to jedyne możliwe stanowisko). Karkołomność interpretacji wynika w szczególności z faktu, iż:
a)
przepis art. 568 § 2 k.c. nie wskazuje na termin ad quem dochodzenia roszczeń
b)
przepis art. 568 § 2 k.c. odnosi się do terminu zawitego a art. 442 1 k.c. do terminu przedawnienia

 

 

 

Zgodnie z art. 442 1 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

 

 
Wskazana regulacja prawna „nie ratuje” możliwości dochodzenia roszczeń, o których pozyskano wiedzę w roku 2011 (z faktem przerwania biegu przedawnienia i rozpoczęcia biegu przedawnienia na nowo od 8 marca 2012 r.).

 

 

 

Pewne wnioski można wyciągnąć z art. 442 1 § 2 k.c. jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

 

 

 

Niemniej dochodzenie roszczeń z powołaniem się na art. 442 1 § 2 k.c. wiąże się z takimi komplikacjami i trudnościami, że skuteczność praktyczna takiego rozwiązania wydaje się być mało prawdopodobna.

 

 
Wreszcie nie jest wykluczone przyjęcie poglądu, że regulację art. 568 § 2 k.c. należy uzupełnić nie tyle o art. 442 1 k.c. ale o regulację ogólną z art. 117 k.c. z 3-letnim terminem przedawnienia dla przedsiębiorcy.

 

 

 

Przy czym ponieważ przepis art. 568 § 2 k.c. nie wskazuje na termin ad quem dochodzenia roszczeń, a ponadto skoro przepis art. 568 § 2 k.c. odnosi się do terminu zawitego a art. 442 1 k.c. i art. 117 k.c. do terminu przedawnienia nie jest wykluczona możliwość obrony tezy, że roszczenia z tytułu rękojmi mogą być dochodzone w terminie „rozsądnym”. Wykładnia taka, choć możliwa do obrony, wiąże się jednak z bardzo dużym ryzykiem prawnym.

 

 

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017