Umowa o podróż.
31 grudnia 2018

Blog

 

Umowę o podróż można odkreślić jako zobowiązanie biura podróży (organizatora turystyki), w zakresie prowadzonej przez nie działalności gospodarczej, do spełnienia świadczenia niepieniężnego, na rzecz podróżnego (klienta), polegającego na realizacji określonego programu turystycznego, w zamian za zapłatę wynagrodzenia (ceny). Powyższa formuła obejmuje essentialia negotii umowy o podróż.[1] Jednocześnie jest to definicja umowy o podróż sensu stricte. Dopuszczalne jest szersze określenie umowy o podróż, jako zobowiązanie jakiegokolwiek organizatora podróży, bez względu na to czy jest on biurem podróży w rozumieniu przepisów ustawy o usługach turystycznych i bez względu na to, czy umowa o podróż została zawarta „w zakresie przedsiębiorstwa” organizatora podróży.[2]

W konwencji brukselskiej z 23 kwietnia 1970 r. przez umowę o zorganizowane podróży rozumie się umowę, na mocy której jedna strona zobowiązuje się w swoim imieniu dostarczyć drugiej, za łączną cenę, pakiet świadczeń związanych z transportem, zakwaterowania niezwiązanego z transportem lub innych usług (art. 1 ust. 2 konwencji).[3

W projekcie regulacji umowy o podróż w Kodeksie cywilnym (projektowany art. 6461 § 1 k.c.) wskazano, że „przez umowę o podróż organizator podróży zobowiązuje się w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa do wykonania na rzecz podróżnego całości usług określonych programem podróży, a podróżny zobowiązuje się do zapłaty wynagrodzenia.”[4] Jednocześnie w projektowanym art. 6461 § 2 doprecyzowano, iż „umowa podróży obejmuje: uzgodnione wcześniej, zgodnie z programem, świadczenie co najmniej dwóch usług w zakresie transportu, usług hotelarskich, innych świadczeń związanych z podróżą i stanowiących znaczącą część jej programu; usługę trwającą ponad dobę albo przewidującą nocleg; sprzedawaną lub oferowaną za łącznym wynagrodzeniem, niezależnie od tego, czy wystawiono na nią jeden, czy kilka rachunków na poszczególne jej składniki.”[5]

Do cech charakterystycznych umowy o podróż należy „pakietowy charakter świadczeń”. Umowa o podróż ma charakter umowy dwustronnej a nie wielostronnej, pomimo że faktycznymi dawcami świadczeń dla klienta biura podróży może być szereg osób trzecich. Koncepcję jednolitej umowy o podróż jako „pakietu świadczeń” należy przeciwstawić koncepcji wiązki umów o pojedyncze świadczenie w ramach której podróżny (klient biura podróży) byłby stroną wielu umów z dawcami świadczeń turystycznych (przewozu, noclegu, itp.).[6] W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że koncepcja umowy o podróż jako pakietu świadczeń odpowiada ekonomicznej naturze usługi turystycznej.[7]

W piśmiennictwie trafnie przyjmuje się, że cechy charakterystyczne umowy o podróż można sprowadzić do czterech tez.[8] Po pierwsze, charakterystyczny jest układ podmiotowy tego typu stosunku prawnego. Po drugie, w ramach umowy o podróż świadczenie biura podróży ma charakter kompleksowy. Po trzecie, świadczenie pieniężne spełniane przez klienta ma charakter ryczałtowy. Po czwarte, biuro podróży ma obowiązek zapewnienia opieki nad uczestnikami imprezy turystycznej.

Teoretycznie umowa o podróż może być umową „jednostkową” („indywidualną”) zawieraną przez organizatora podróży tylko z jedną osobą, której treść nie jest powtarzana w stosunkach kontraktowych z innymi osobami. Niemniej w praktyce najczęściej umowa o podróż, i to na takich samych warunkach, zawierana jest przez organizatora podróży z większą grupą osób. Umowa o podróż ma wówczas masowy, powtarzalny charakter.

Wreszcie pamiętać należy, że umowa o podróż może mieć bardzo różne tło. Umowa o podróż może realizować cele turystyki wypoczynkowej, biznesowej, kulturowej, pielgrzymkowej (czy szerzej: związanej z celami religijnymi), zdrowotnej. W praktyce mają miejsce także sytuacje patologiczne, związane w szczególności z tzw. turystyką seksualną.[9] Z uwagi na cechy specyficzne cechy odbiorców usług turystycznych wyróżnia się turystykę indywidualną, rodzinną, młodzieżową, studencką oraz dla osób starszych i niepełnosprawnych.

 

[1] J. Gospodarek, Prawo turystyczne, s. 101 za essentialia negotii tego typu umowy uznaje: określenie miejsca pobytu lub trasy wycieczki, ustalenie programu imprezy turystycznej, określenie ceny i ewentualnie innych opłat. Zob. też P. Cybula, Umowa o imprezę turystyczną w praktyce biur podróży, w: Prawo w praktyce biur podróży, pod red. P. Cybuli, Warszawa 2006, s. 13

[2] W literaturze przedmiotu zwraca się jednak uwagę, że do cech charakterystycznych umowy o podróż należy szczególny układ podmiotowy. P. Cybula, Umowa o imprezę…, s. 13

[3] Por. np. P. Cybula, Kolizyjnoprawne problemy…, s. 34

[4] E. Łętowska, Prawo umów…, s. 608

[5] E. Łętowska, Prawo umów…, s. 608

[6] Por. E. Łętowska, Prawo umów…, s. 387

[7] E. Łętowska, Prawo umów…, s. 387, P. Cybula, Umowa o imprezę turystyczną w praktyce biur podróży, w: Prawo w praktyce biur podróży, pod red. P. Cybuli, Warszawa 2006, s. 104

[8] P. Cybula, Umowa o imprezę turystyczną w praktyce…, s. 106

[9] Przepis art. 2 ust. 3 GKE stanowi, że „wykorzystywanie innych ludzi w jakikolwiek sposób, a w szczególności seksualny, w tym zwłaszcza dzieci, stoi w sprzeczności z podstawowymi celami turystyki i jest jej zaprzeczeniem. W związku z powyższym takie działanie powinno być, zgodnie z prawem międzynarodowym, zdecydowanie zwalczane przez wszystkie zainteresowane państwa i bezwzględnie karane w ramach ustawodawstwa zarówno kraju odwiedzanego, jak i kraju sprawcy, nawet jeśli zostało dokonane za granicą.” W polskim prawie cywilnym umowa o podróż w ramach tzw. turystyki seksualnej jest umową nieważną (art. 58 k.c.). Klient biura podróży nie może podnosić roszczeń z nieważnej umowy jaką zawarł z biurem podróży

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017