Sponsoring w Europejskiej Konwencji o Telewizji Ponadgranicznej.
02 stycznia 2019

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

Europejska Konwencja o Telewizji Ponadgranicznej (Transgranicznej) przyjęta została w Strasburgu dnia 5.5.1989 r. Dotyczy ona usług programowych (programme services) zawartych w transmisjach, a jej celem jest ułatwienie stronom konwencji dokonywania transmisji międzynarodowych oraz retransmisji telewizyjnych usług programowych (art. 1 konwencji). Ma ona zastosowanie do wszelkich usług programowych, które są transmitowane lub retransmitowane przez jednostki lub środki techniczne pozostające w ramach jurysdykcji strony konwencji, zarówno za pośrednictwem kabla, nadajnika naziemnego, jak też satelity, gdy usługi te mogą być odbierane pośrednio lub bezpośrednio, na terytorium jednej lub kilku spośród pozostałych stron (art. 3 konwencji). Polska jest stroną tej konwencji. [1]

 

Krótkiej analizy wymaga na wstępie stosunek konwencji do prawa wspólnotowego, umów międzynarodowych i prawa wewnętrznego stron konwencji. Strony konwencji – członkowie Unii Europejskiej, będą we stosunkach wzajemnych kierować się prawem wspólnotowym. Zatem prawo wspólnotowe, w takim zakresie w jakim reguluje materię objętą konwencją wyłączy jej zastosowanie (art. 27 ust. 1 konwencji). Konwencja nie zabrania jej stronom zawierania umów międzynarodowych uzupełniających, rozwijających czy rozszerzających postanowienia w niej zawarte (art. 27 ust. 2 konwencji). W odniesieniu do porozumień bilateralnych konwencja nie zmienia praw i obowiązków, jakie wynikają z takich porozumień, a nie wpływają na korzystanie przez inne strony z ich praw lub wykonywania zobowiązań z konwencji (art. 27 ust. 3 konwencji). Wreszcie konwencja nie zabrania stronom stosowania przepisów surowszych lub bardziej szczegółowych niż zawarte w konwencji wobec usług programowych transmitowanych w ramach jurysdykcji stron, w rozumieniu art. 3 konwencji (art. 27 ust. 1 konwencji).

 

Regulacja konwencji dotyczy kilku kwestii związanych ze sponsoringiem (konwencja odnosi się w tym zakresie lege non distinguente do telewizji publicznej jak i do telewizji prywatnej), który został przez konwencję zdefiniowany (art. 2 ust. g konwencji – definicja odnosi się tylko do sponsoringu aktywnego).

 

Po pierwsze wprowadzono zakazy sponsorowania. W myśl art. 18 ust.1 konwencji nie mogą sponsorować programów takie osoby fizyczne i osoby prawne, których główna działalność polega na wyrobie lub sprzedaży produktów lub świadczeniu usług, których reklamowanie jest z mocy tej konwencji zabronione. Dotyczy to podmiotów zajmujących się produkcją i sprzedażą wyrobów tytoniowych, a także zajmujących się środkami farmaceutycznymi i metodami leczenia dostępnymi na terytorium państwa – strony transmitującej dany program jedynie z przepisu lekarza (art. 15 ust. 1 i 3 w zw. z art. 18 ust 1 konwencji). [2] Podkreślenia wymaga także to, że chodzi tu tylko o podmioty, których główna działalność dotyczy wymienionej wyżej aktywności. Zakaz sponsorowania o charakterze przedmiotowym wprowadza art. 18 ust. 2 konwencji. W myśl tej regulacji niedopuszczalne jest sponsorowanie programów informacyjnych (news) i magazynów aktualności (current affairs programmes).

 

Po drugie wprowadzono wymogi ogólne dotyczące sponsorowania. Artykuł 17 ust. 1 konwencji stanowi o obowiązku wyraźnego zaznaczenia, że program czy cykl programów jest sponsorowany. Użyte tu sformułowanie (it shall clearly be indentified) wskazuje na to, że jest to norma prawna o charakterze nakazującym, a nie dozwalającym. Stosowne informacje powinny być umieszczone na początku i/lub na końcu programu. Konwencja wprowadza również dwa zakazy dotyczące pewnego postępowania w związku ze sponsoringiem. Otóż zabronione jest wpływanie – w jakichkolwiek okolicznościach – na treść czy układ programów sponsorowanych, w sposób który naruszałby odpowiedzialność i redakcyjną niezależność nadawcy w zakresie tych programów (art. 17 ust. 2 konwencji).[3] Ratio legis uregulowania przepisu art. 17 ust. 2 konwencji nie budzi wątpliwości. Potrzebna jest bowiem ochrona niezależności środków masowego przekazu i zawartych w nich treści. Wreszcie art. 17 ust 3 konwencji stanowi, że programy sponsorowane nie mogą zachęcać do sprzedaży, zakupu lub wynajmu produktów czy usług sponsora lub osoby trzeciej, szczególnie drogą nawiązywania do tych produktów czy usług w programie w celu ich promocji.

 

W dalszej części należy określić, jakie są konsekwencje naruszenia postanowień konwencji dotyczących sponsorowania. W myśl art. 5 ust. 1 konwencji każda strona transmitująca zapewni, za pomocą odpowiednich środków i przez swe kompetentne organy, zgodność z konwencją wszystkich usług programowych transmitowanych przez jednostki lub środki techniczne w ramach swojej jurysdykcji w rozumieniu art. 3 konwencji. Strona konwencji obowiązana jest również do wyraźnego i odpowiedniego określenia obowiązków nadawców – w związku z regulacjami konwencji – w upoważnieniu wydanym przez swoje kompetentne władze, umowie zawartej z nadawcą, czy w drodze innego środka prawnego (art. 6 ust. 1 konwencji). Jeżeli postanowienia konwencji dotyczące sponsorowania zostaną naruszone, wówczas strona konwencji, która uzna, że miało miejsce naruszenie poinformuje stronę nadającą program o domniemaniu naruszeń (art. 24 ust. 1 konwencji). Powstałe trudności strony konwencji powinny przezwyciężyć w trybie określonym w art. 19, 25 i 26 konwencji. Z powyższego wynika, że w płaszczyźnie konwencji, naruszenia postanowień o sponsorowaniu rozwiązywane są na szczeblu państw – sygnatariuszy umowy międzynarodowej, a nie na szczeblu podmiotów – stron umowy sponsoringu. W przypadku domniemanego naruszenia postanowień konwencji o sponsorowaniu, przy czym naruszeń może dokonać zarówno sponsorowany nadawca, jak i sponsor, gdy domniemane naruszenie utrzymuje się po upływie ośmiu miesięcy od poinformowania o dokonanym naruszeniu, strona odbierająca może zawiesić tymczasowo retransmisję inkryminowanej usługi programowej (art. 24 ust. 3 konwencji). Dla zawieszenia retransmisji inkryminowanej usługi programowej nie ma znaczenia, czy domniemane naruszenie postanowień o sponsorowaniu ma charakter jawny, poważny, groźny i czy dotyczy ważnych kwestii publicznych (art. 24 ust. 2 i ust. 3 konwencji a contrario).

 

Dokonując krótkiego podsumowania należy zauważyć, że konwencja docenia znaczenie sponsoringu dla telewizji. Przed uregulowaniem zamieszczonym w konwencji ustawodawstwa Włoch i Francji zawierały regulacje przychylne rozwojowi sponsoringu, z czasem w ich ślady poszły i inne państwa europejskie. W celu ułatwienia ponadnarodowego rozwoju sponsoringu poprzez harmonizację uregulowań tej instytucji powstało specjalne lobby związane ze środowiskiem w celu wspierania tego założenia.[4]

 

 

[1] W stosunku do Polski weszła ona w życie w 1993 r. Oświadczenie rządowe z 15.6.1994 r. W sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską konwencji o telewizji ponadgranicznej sporządzonej w Strasburgu dnia 5 maja 1989 r. (Dz. U. Nr 32, z 1995 r., poz. 161).

[2] Konwencja reglamentuje również reklamowanie napojów alkoholowych wszelkich rodzajów. Nie wprowadza ona jednak jakiegoś ogólnego zakazu reklamowania napojów alkoholowych, ale dozwala ich reklamowanie zgodnie z regułami zawartymi w punktach a – e ust.2 art. 15 konwencji. Wobec powyższego zakaz sponsorowania nie może rozciągać się na producentów i sprzedawców wyrobów alkoholowych.

[3] Również regulacje Federal Communication Commision ograniczają sponsorów we wpływaniu na układ programów. B.Ford, J.Ford, Television and Sponsorship, s. 20

[4] B.Ford, J.Ford, Television and Sponsorship, s. 149

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017