Skutki zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego dla biegu
procesu w innym państwie.
03 lutego 2020

Blog

Czy wpływ postępowania restrukturyzacyjnego prowadzonego i zakończonego układem na Słowacji wobec strony pozwanej o zapłatę na toczące się postępowanie sądowe przed sądem polskim winien być oceniony według prawa polskiego czy według prawa słowackiego, w kontekście przepisów Rozporządzenia Rady 1348/2000 z dnia 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego?

 

Jakie znaczenie dla możliwości dochodzenia roszczenia od dłużnika, wobec którego wszczęto i zakończono układem na Słowacji postępowanie restrukturyzacyjne, ma okoliczność, że postępowanie sądowe o to roszczenie zostało wszczęte przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego – czy sytuacja wierzyciela, który wszczął postępowanie sądowe przed otwarciem postępowania restrukturyzacyjnego jest taka sama jak sytuacja wierzyciela. który wszczął postępowanie sądowe po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego, w szczególności w kontekście art. 4 i 15 Rozporządzenia Rady1348/2000 z dnia 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego?

 

 

  1. Zarówno obecnie obowiązujące rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego jak i jego poprzednik rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego wprowadzają podobną regulację kolizyjną.[1] Zasada ogólna stanowi, że dla postępowania upadłościowego i jego skutków a także zgłoszenia, sprawdzenia i ustalenia wierzytelności, skutków ukończenia postępowania upadłościowego, w szczególności w drodze układu, prawa wierzycieli po ukończeniu postępowania upadłościowego właściwe jest prawo państwa członkowskiego, w którym zostaje wszczęte postępowanie („państwo wszczęcia postępowania”). Prawo państwa wszczęcia postępowania (lex concursus) określa wpływ postępowania upadłościowego na środki dochodzenia praw przez poszczególnych wierzycieli, z wyłączeniem zawisłych postępowań sądowych (art. 7 ust. 1 i ust. 2 lit. f, h, j, k rozp. 2015/848, art. 4 ust. 1 i ust. 2 lit. f, h, j, k rozp. 1348/2000).[2] Niewątpliwie prawo słowackie rozstrzyga o środkach dochodzenia praw przez poszczególnych wierzycieli w stosunku do dłużnika, który zawarł układ według prawa słowackiego.[3]

 

  1. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1348/2000 słowackie postępowanie restrukturyzacyjne (reštrukturalizačné konanie) jest postępowaniem upadłościowym w rozumieniu art. 2 lit. a tego rozporządzenia. Jego wszczęcie podlega automatycznemu uznaniu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, co w konsekwencji prowadzi do rozciągnięcia jego procesowych i materialnoprawnych skutków wszczęcia postępowania na inne kraje członkowskie[4].

 

  1. Artykuł 15 rozp. 1348/2000 stanowi, że wpływ postępowania upadłościowego (a zatem słowackiego postępowania restrukturyzacyjnego) na toczące się postępowanie dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy podlega wyłącznie prawu Państwa Członkowskiego, w którym toczy się postępowanie (a zatem polskiemu lex fori processualis). Innymi słowy, w przypadku procesu przed polskim sądem wszczętego przed otwarciem słowackiego postępowania restrukturyzacyjnego polskie prawo rozstrzyga czy proces może być prowadzony dalej, czy podlega zawieszeniu, itp. Nie można jednak przeszacować zakresu stosowania lex fori processualis : chodzi li tylko o wpływ otwarcia słowackiego postępowania restrukturyzacyjnego na bieg uprzednio wszczętego procesu.

 

  1. Powyższe uregulowanie można zilustrować następującym fragmentem z orzecznictwa polskiego: „Przepis art. 4 ust. 2 lit. f rozporządzenia nr 1348/2000 poddaje działaniu lex concursus wpływ wszczęcia postępowania upadłościowego na środki dochodzenia praw przez wierzycieli dłużnika. Unormowanie to - oprócz instrumentów zmierzających do egzekucyjnego wykonania orzeczenia z wniosku wierzyciela - obejmuje także dopuszczalność wszczynania przez wierzycieli sądowych postępowań rozpoznawczych wobec upadłego (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 marca 2005 r., C-294/02, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko AMI Semiconductor Belgium BVBA i innym, Zb. Orz. 2005 s. I-02175). O tym, czy postępowanie takie jest dopuszczalne, a jeżeli tak, to na jakich warunkach, rozstrzyga zatem prawo państwa, w którym toczy się postępowanie upadłościowe. Wyjątek od tej zasady dotyczy postępowań toczących się w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego (art. 4 ust. 2 lit. f in fine rozporządzenia nr 1348/2000). W tym przypadku, zgodnie z art. 15 rozporządzenia nr 1348/2000, wpływ postępowania upadłościowego na postępowanie dotyczące przedmiotu albo prawa wchodzącego w skład masy upadłości podlega prawu tego państwa, w którym postępowanie to się toczy (lex fori processualis).”[5]

 

  1. Niemniej jeżeli na etapie rozpoznawania sprawy przed sądem polskim słowackie postępowanie restrukturyzacyjne pozwanego zostało zakończone zatwierdzeniem planu restrukturyzacji, to implikuje ów fakt dalsze konsekwencje kolizyjnoprawne. Otóż skutki ukończenia postępowania upadłościowego (reštrukturalizačné konanie), w szczególności w drodze układu określa prawo Państwa wszczęcia postępowania, a zatem słowackie lex concursus (art. 4 ust. 2 lit. j rozp. 1348/2000). Skutki ukończenia słowackiej procedury (reštrukturalizačné konanie) w drodze układu podlegające prawu słowackiemu obejmują wpływ zatwierdzenia planu restrukturyzacji na niezakończone procesy prowadzone w Polsce.

 

  1. Sąd Najwyższy uznał, że w przypadku gdy słowacki sąd podtrzymał plan restrukturyzacyjny dłużnika i zakończył jego restrukturyzację, „postanowienie to podlegało automatycznemu uznaniu (art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 1348/2000), a jego treść wskazuje m.in. na to, że jego ogłoszenie powoduje wygaśnięcie skutków wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego. Moment zakończenia postępowania podlegającego uznaniu według rozporządzenia nr 1348/2000 należy oceniać według lex concursus (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 listopada 2012 r., C116/11, Bank Handlowy w W. SA i PPHU „Adax” Ryszard Adamiak przeciwko Christianapol sp. z o.o., ECLI:EU:C:2012:739). Prowadzi to do wniosku, że w momencie orzekania przez Sądy obu instancji postępowanie upadłościowe w rozumieniu rozporządzenia nr 1348/2000 (…) nie było w toku. Jego zakończenie przez zatwierdzenie planu restrukturyzacyjnego wywołało natomiast określone skutki, które podlegają ocenie według prawa słowackiego, jako lex concursus (art. 4 ust. 2 lit. j rozporządzenia nr 1348/2000).”[6]

 

  1. W opinii Sądu Najwyższego „ocena dopuszczalności postępowania w sprawie, podobnie, jak zasadności żądania, następuje co do zasady według stanu z chwili orzekania (art. 316 § 1 k.p.c.). W konsekwencji, w sytuacji, kiedy w momencie orzekania (….) [przed polskim sądem] postępowanie restrukturyzacyjne (…) [prowadzone na Słowacji] było już ukończone, podstawy rozstrzygnięcia o odrzuceniu pozwu nie mogły stanowić te przepisy ustawy słowackiej, które - niezależnie od ich interpretacji - regulują dopuszczalność prowadzenia postępowań rozpoznawczych wobec dłużnika w toku postępowania restrukturyzacyjnego. Niedopuszczalność powództwa wzajemnego mogłaby wynikać jedynie z takich uregulowań, które - ze skutkiem w postaci niedopuszczalności postępowania - wykluczają dochodzenie określonych roszczeń wobec dłużnika już po zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego i zatwierdzeniu planu restrukturyzacyjnego.”[7]

 

  1. Możliwe jest zatem wywiedzenie następującego wniosku : jeżeli w momencie orzekania przez sąd polski postępowanie upadłościowe w rozumieniu rozporządzenia nr 1348/2000 było zakończenie przez zatwierdzenie planu restrukturyzacyjnego, to wywołało to określone skutki, także dla postępowań prowadzonych w Polsce, które podlegają ocenie według prawa słowackiego, jako lex concursus.

 

  1. W myśl art. 3 ust. 1 rozp. 1348/2000 Sądy Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, są właściwe dla wszczęcia postępowania upadłościowego. W przypadku spółek i osób prawnych domniemywa się, że głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest siedziba określona w statucie, chyba że zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. W stanie faktycznym sprawy miało miejsce postępowanie, tzw. główne wszczęte na Słowacji.

 

  1. Przepis art. 3 ust. 2 rozp. 1348/2000 precyzuje dalej, że jeżeli dłużnik ma główny ośrodek swojej podstawowej działalności na terytorium Państwa Członkowskiego, sądy innego Państwa Członkowskiego są uprawnione do wszczęcia postępowania upadłościowego tylko wtedy, gdy dłużnik ma na jego terytorium swój oddział. Skutki tego postępowania są ograniczone do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego ostatniego Państwa Członkowskiego. W stanie faktycznym miało miejsce postępowanie tzw. wtórne wszczęte w Polsce.

 

  1. W myśl art. 3 ust. 3 rozp. 1348/2000 w przypadku wszczęcia postępowania upadłościowego zgodnie art. 3 ust. 1 rozp. 1348/2000 każde postępowanie wszczęte później na podstawie art. 3 ust. 2 rozp. 1348/2000 stanowi wtórne postępowanie upadłościowe. Postępowanie to musi być postępowaniem likwidacyjnym.

 

  1. Zgodnie z art. 27 rozp. 1348/2000 w przypadku wszczęcia przez sąd Państwa Członkowskiego postępowania określonego w art. 3 ust. 127 rozp. 1348/2000 i uznania go w innym Państwie Członkowskim (postępowanie główne), sąd tego innego Państwa Członkowskiego, właściwy zgodnie z art. 3 ust. 227 rozp. 1348/2000, może wszcząć wtórne postępowanie upadłościowe, nie badając przy tym w tym innym Państwie Członkowskim niewypłacalności dłużnika. Postępowanie to musi być jednym z postępowań wymienionych w załączniku B. Jego skutki ograniczają się do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego innego Państwa Członkowskiego.

 

  1. Jeżeli rozporządzenie 1348/2000nie stanowi inaczej, wtórne postępowanie upadłościowe podlega prawu Państwa Członkowskiego, na terytorium którego zostało ono wszczęte (art. 28 rozp. 1348/2000).

 

  1. W myśl art. 32 ust. 1 rozp. 1348/2000 każdy wierzyciel może zgłosić swoją wierzytelność w postępowaniu głównym i w każdym postępowaniu wtórnym.

 

  1. Przepis art. 32 ust. 2 rozp. 1348/2000 stanowi, że zarządcy w postępowaniu głównym i każdym postępowaniu wtórnym zgłaszają w innych postępowaniach wierzytelności zgłoszone już w postępowaniu, w którym zostali powołani, o ile jest to korzystne dla wierzycieli z postępowania, w którym zostali powołani i z zastrzeżeniem prawa tych wierzycieli do sprzeciwienia się zgłoszeniu albo jego cofnięcia, o ile jest ono przewidziane we właściwych przepisach. Wreszcie zgodnie z art. 32 ust. 3 rozp. 1348/2000 zarządca w głównym lub wtórnym postępowaniu upadłościowym jest uprawniony do uczestnictwa w innym postępowaniu upadłościowym na prawach wierzyciela, w szczególności poprzez udział w zgromadzeniu wierzycieli.

 

  1. Wydaje się zatem, że można wyciągnąć następujące wnioski.

 

  1. Po pierwsze, jeżeli przed zakończeniem postępowania głównego na Słowacji zostało wszczęte postępowanie wtórne w Polsce, to los prawny wierzytelności [8] w postępowaniu wtórnym podlega prawu polskiemu jako właściwemu dla postępowania wtórnego, którego skutki ograniczają się do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Polski. Jeżeli zatem powstałby następujący konflikt skutków wynikający z tego, że a) skutkiem przewidzianym przez prawo słowackie – jako właściwe dla postępowania głównego jest to, że niezgłoszona w nim wierzytelność „zanika”, b) a ta sama wierzytelność byłaby jednocześnie objęta postępowaniem wtórnym w Polsce, to polskie prawo o niewypłacalności powinno rozstrzygać o losie tej wierzytelności ale w ograniczeniu do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Polski. Słowackie lex concursus nie powinno „wyjąć” z postępowania wtórnego wierzytelności procedowanej w ramach polskiego lex concursus. Zapatrywanie tu prezentowane wyrasta z (a) przekonania o autonomii każdego z praw właściwych dla procedur upadłościowych, (b) z faktu o ograniczonego zasięgu postępowania wtórnego, (c) z idei zapewnienia zaspokojenia wierzycieli jako funkcji postępowania upadłościowego, (d) faktu, że w różnych postępowaniach może być różna aktywność wierzycieli i różne mogą być tego konsekwencje dla tej samej wierzytelności. Jeżeli jednak wtórne postępowanie zostałoby wszczęte po tym jak doszło do skutku „zaniku” wierzytelności pod rządem słowackiego lex concursus to wierzytelność, która doznała takiego skutku (nie tamowanego autonomią innego lex concursus) nie może być reaktywowana.
 

[1] Z literatury zob. F. Zedler, A. Hrycaj, P. Filipiak, Europejskie prawo upadłościowe. Komentarz, red. F. Zedler, Warszawa 2011; W. Klyta, Uznanie zagranicznych postępowań upadłościowych, Warszawa 2008; M. Szydło, Jurysdykcja krajowa w transgranicznych sprawach upadłościowych w Unii Europejskiej, Warszawa 2009; T. Chilarski, Upadłość transgraniczna w prawie Unii Europejskiej, Warszawa 2009; M. Armatowska, Uznanie zagranicznych postępowań upadłościowych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, Warszawa 2011; A. Hrycaj, Jurysdykcja krajowa w sprawach o ogłoszenie upadłości objętych zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego, Warszawa 2011; A. Jakubecki, O naturze głównego i terytorialnego postępowania upadłościowego w prawie upadłościowym Unii Europejskiej, w: Rozprawy prawnicze. Księga pamiątkowa Profesora Maksymiliana Pazdana, Kraków 2005; W. Klyta, Europejskie międzynarodowe prawo upadłościowe, Rej. 2004, nr 3–4; M. Glicz, Prawo upadłościowe Unii Europejskiej, PPH 2003, nr 11; S. Gurgul, Zasady i tryb wszczęcia głównego i wtórnego postępowania upadłościowego według prawa Unii Europejskiej i prawa polskiego, Mon. Pr. 2009, nr 18; P. Grzejszczak, T. Chilarski, Jurysdykcja krajowa w międzynarodowym postępowaniu upadłościowym, PPH 2004, nr 2; R. Adamus, Europejskie postępowanie insolwencyjne, Pr.Sp. 2004, nr 2

[2] Zob. F. Zedler, w: F. Zedler, A. Hrycaj, P. Filipiak, Europejskie prawo upadłościowe. Komentarz, Warszawa 2013, s. 82. Postanowienie Sądu Najwyższego z 24.03.2017 I CSK 374/16

[3] Por. M. Stessl, Nariadenie rady (ES) č. 1346/2000 o insolvenčných konaniach a Slovensko: niektoré úvahy o novej právnej úvahe konkurzného konania s medzinárodným prvkom podľa slovenského práva, Bulletin slovenskej advokácie nr 4/2004, s. 37-52

[4]Postanowienie Sądu Najwyższego z 24.03.2017 I CSK 374/16: „Zgodnie z treścią załącznika A do rozporządzenia nr 1346/2000 postępowanie restrukturyzacyjne (reštrukturalizačné konanie) (…), jest postępowaniem upadłościowym w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 1346/2000. Jego wszczęcie podlega automatycznemu uznaniu w Polsce i w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej na warunkach określonych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r., II CSK 305/11, niepubl. i z dnia 16 lutego 2011 r., II CSK 425/10, niepubl.). Uznanie wszczęcia postępowania upadłościowego prowadzi do rozciągnięcia jego procesowych i materialnoprawnych skutków, zgodnie z prawem państwa wszczęcia postępowania, na inne państwa członkowskie, w zakresie określonym w art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 stycznia 2010 r., 7 C-444/07, MG Probud Gdynia Sp. z o.o., Zb. Orz. 2010, s. I-00417). Z regułą tą koresponduje ogólna norma zawarta w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1346/2000, która nakazuje oceniać według prawa państwa wszczęcia postępowania (lex concursus) większość aspektów związanych ze sposobem prowadzenia i skutkami postępowania upadłościowego

[7] Postanowienie Sądu Najwyższego z 24.03.2017 I CSK 374/16

[8] Spis wierzytelności w postępowaniu restrukturyzacyjnym sporządza odpowiednio: nadzorca układu (art. 37 ust. 2 pkt 3 p.r.), nadzorca sądowy (art. 40 pkt 2 p.r.), zarządca (art. 40 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 3 p.r.). Stosowną normę kompetencyjną co do sporządzenia spisu wierzytelności zawiera ponadto przepis art. 84 ust. 1 p.r., zgodnie z którym spis wierzytelności sporządza nadzorca lub zarządca na podstawie ksiąg rachunkowych, innych dokumentów dłużnika, wpisów w księgach wieczystych oraz rejestrach. W postępowaniu restrukturyzacyjnym nie funkcjonuje instytucja formalnego zgłoszenia wierzytelności – spis wierzytelności powstaje z urzędu. Pozwala to na znaczne przyspieszenie biegu postępowania. Wyjątek dotyczy art. 386 p.r., który ma jednak znaczenie peryferyjne. W nawiązaniu do postanowień prawa słowackiego kluczowy jest przepis art. 101 ust. 1 p.r., który jednoznacznie stanowi, że nieuwzględnienie wierzytelności w spisie wierzytelności nie stanowi przeszkody do jej dalszego dochodzenia we właściwym trybie. Dalej art. 102 ust. 3 i 4 p.r. wskazuje, że dłużnik może żądać ustalenia, że wierzytelność objęta zatwierdzonym spisem wierzytelności nie istnieje albo istnieje w mniejszym zakresie, jeżeli złożył sprzeciw w postępowaniu restrukturyzacyjnym i co do wierzytelności nie zapadło prawomocne orzeczenie sądowe. Po nadaniu wyciągowi z zatwierdzonego spisu wierzytelności klauzuli wykonalności zarzut, że wierzytelność objęta spisem wierzytelności nie istnieje albo że istnieje w mniejszym zakresie, dłużnik może podnieść w drodze powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Przepisy art. 101 ust. 1 p.r. art. 102 ust. 3 i 4 p.r. rozstrzygają o istocie postępowania quasi -rozpoznawczego jakim jest postępowanie restrukturyzacyjne. Rozpoznanie wierzytelności w postępowaniu restrukturyzacyjnym ma uproszczony charakter. Podporządkowane jest ono głównie celom postępowania restrukturyzacyjnego. Organem „rozpoznającym” wierzytelności jest nadzorca albo zarządca, a tylko w przypadku wniesienia sprzeciwu sędzia – komisarz i dalej sąd restrukturyzacyjny jako instancja odwoławcza w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie sędziego – komisarza. Postępowanie jest kontradyktoryjne w ograniczonym stopniu. W konsekwencji rozpoznanie wierzytelności w postępowaniu restrukturyzacyjnym nie stwarza powagi ani rzeczy osądzonej (res iudicata) ani powagi rzeczy ugodzonej (res transacta). Przepis art. 101 ust. 1 p.r. trafnie zatem wskazuje, że brak uwzględnienia wierzytelności w spisie nie tamuje możliwości jej dochodzenia we właściwym trybie poza postępowaniem restrukturyzacyjnym. Należy pamiętać, że – co do zasady - układ wiąże wszystkich wierzycieli, których wierzytelności według ustawy objęte są układem, choćby nie zostały umieszczone w spisie wierzytelności (art. 164 ust. 1 p.r.). Jeżeli spór zostałby rozstrzygnięty w czasie trwania postępowania restrukturyzacyjnego sędzia-komisarz zmienia spis wierzytelności stosownie do przedstawionych mu prawomocnych orzeczeń. Analogiczne wygląda sytuacja na gruncie polskiego prawa upadłościowego. Przepis art. 263 p.u. stanowi, że odmowa uznania wierzytelności według przepisów prawa upadłościowego nie stanowi przeszkody do jej dochodzenia we właściwym trybie. Z uwzględnieniem art. 145 ust. 1 p.u. dochodzenie wierzytelności, której odmówiono uznania, jest możliwe dopiero po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego. Zgodnie z art. 145 ust. 1 p.u. postępowanie sądowe, administracyjne lub sądowo-administracyjne w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność, która podlega zgłoszeniu do masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi tylko w przypadku, gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelność ta po wyczerpaniu trybu określonego ustawą nie zostanie umieszczona na liście wierzytelności. Dalej art. 264 ust. 2 i 3 p.u. stanowi, że upadły może żądać ustalenia, że wierzytelność objęta listą wierzytelności nie istnieje albo istnieje w mniejszym zakresie, jeżeli nie uznał wierzytelności zgłoszonej w postępowaniu upadłościowym i nie zapadło co do niej jeszcze prawomocne orzeczenie sądowe. Po nadaniu wyciągowi z listy wierzytelności klauzuli wykonalności, zarzut, że wierzytelność objęta listą wierzytelności nie istnieje albo że istnieje w mniejszym zakresie, upadły może podnieść w drodze powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. W postępowaniu upadłościowym – w jego obecnej regulacji – wierzytelności osobiste wymagają zgłoszenia (art. 236 ust. 1 p.u.). Jedynie w wyjątkowych przypadkach syndyk wciąga wierzytelności na listę z urzędu (art. 236 ust. 2 i 3, art. 237 p.u.). Dopuszczalne jest zgłoszenie wierzytelności po upływie terminów dla ich zgłoszenia (art. 252 i 253 p.u.). Brak zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym de iure nie prowadzi do ich wygaśnięcia. W przypadku upadłości osób fizycznych wierzytelności niezaspokojone w drodze likwidacji masy upadłości mogą zostać umorzone przez sąd w ramach tzw. oddłużenia (w szczególności art. 370 f, art. 49121 p.u.), bez względu na to czy były one zgłoszone czy nie. Brak zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym osób prawnych (innych jednostek organizacyjnych wyposażonych w zdolność upadłościową) de facto uniemożliwia ich zaspokojenie: syndyk likwiduje masę upadłości a następnie, z zasady, składa wniosek o ich wykreślenie z rejestru.

 

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017