Przykład analizy braku pokrzywdzenia wierzycieli między podmiotami powiązanymi
w rozumieniu art. 128 p.u.
14 października 2020

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

Generalnie nie ma zakazu dokonywania czynności pomiędzy podmiotami powiązanymi. Jest to przy tym zjawisko naturalne i typowe na rynku w przypadku struktur holdingowych. Do współpracy dochodzi w ramach podziału kompetencji, dążenia do efektu synergii, itp

 

Sędzia-komisarz z urzędu albo na wniosek syndyka uzna za bezskuteczną w stosunku do masy upadłości odpłatną czynność prawną dokonaną przez upadłego w terminie 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku chyba że druga strona czynności wykaże, że nie doszło do pokrzywdzenia wierzycieli. (art. 128 ust. 1 p.u.).

Poprzednia konstrukcja prawna art. 128 p.u. zakładała, że każda czynność prawna – nawet w pełni racjonalna gospodarczo i ekwiwalentna – jeżeli była dokonana pomiędzy podmiotami powiązanymi w okresie ochronnym była bezskuteczna. Przy czym była to bezskuteczność ex lege. De lege lata ustawodawca trafnie pozwala uwolnić się od odpowiedzialności podmiotowi powiązanemu poprzez wykazanie zaistnienia przesłanki egzoneracyjnej. „Druga strona czynności” może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli własnym kosztem dowodowym wykaże, że nie doszło do pokrzywdzenia wierzycieli. Ciężar dowodowy (i związane z tym ryzyko) spoczywa zatem na kontrahencie upadłego.

Przy wykładni pojęcia „pokrzywdzenie wierzycieli” może być pomocne posłużenie się dorobkiem orzecznictwa na gruncie art. 527 k.c.[1] W wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 listopada 2014 r.[2] przyjęto, że „Skarga z art. 527 § 1 k.c. nie może mieć zastosowania do czynności prawnej dłużnika, polegającej na spełnieniu świadczenia wobec wierzyciela, nawet gdyby ta czynność prowadziła do pokrzywdzenia pozostałych wierzycieli. Dłużnik ma bowiem obowiązek spełnić świadczenie i nie można czynić mu zarzutu z wypełnienia tego obowiązku. Dotyczy to jednak tylko takiej spłaty długu, która ściśle odpowiada zobowiązaniu zarówno pod względem rodzaju świadczenia, jak i sposobu oraz terminu spłaty. Jeżeli natomiast dłużnik na podstawie porozumienia z wierzycielem zaspokaja go w inny sposób, niż przewidywała to pierwotna umowa, nie ma przeszkód do objęcia takiej czynności skargą z art. 527 § 1 k.c., jeżeli doprowadziła ona do pokrzywdzenia pozostałych wierzycieli. Jeżeli zatem dłużnik, który nie dysponuje gotówką umożliwiającą spłatę zobowiązania pieniężnego, zawiera z wierzycielem umowę cesji swoich wierzytelności, która prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania, to nie jest to zwykłe spełnienie świadczenia, jest to zmiana pierwotnego świadczenia, która, jeśli usuwa z majątku dłużnika aktywa w postaci jego wierzytelności i uniemożliwia innym wierzycielom zaspokojenie się z nich, może być przedmiotem skargi z art. 527 k.c.” Zatem zawieranie i wykonywanie przez spółki powiązane umów na zasadach rynkowych, dotyczących ich normalnej, typowej działalności nie może zostać uznane za pokrzywdzenie wierzycieli.

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r.[3] przyjęto, że „co do zasady czynność prawna dłużnika będąca wykonaniem zobowiązania nie jest objęta zakresem skargi pauliańskiej, nie ma zatem co do zasady podstaw do zaskarżenia takiej czynności dokonanej przed dłużnika z jednym tylko z wierzycieli. Dłużnik ma bowiem obowiązek spełnić świadczenie, a w razie wielości wierzycieli ma prawo dokonać swobodnego wyboru wierzyciela, którego spłaci i z tego tytułu nie można czynić mu zarzutu, że pokrzywdził pozostałych. W niektórych jednak sytuacjach należy uznać, że spełnienie świadczenia i zaspokojenie tylko jednego z wierzycieli odpowiada przesłankom z art. 527 k.c. Ma to miejsce m.in. wtedy, gdy dłużnik, zamiast spełnienia świadczenia w sposób odpowiadający treści zobowiązania, spełnia inne świadczenie, w szczególności gdy przenosi na wierzyciela własność rzeczy lub prawa zamiast zapłaty sumy pieniężnej. W takim wypadku pozbawia pozostałych wierzycieli możliwości zaspokojenia się ze składnika majątkowego, który byłby dla nich dostępny, gdyby nie takie zaspokojenie jednego z wierzycieli, co stanowi niewątpliwie jego uprzywilejowanie kosztem pozostałych.”

 

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r.[4] wyraził pogląd, że „spełnienie świadczenia pieniężnego w wykonaniu zobowiązania należy uznać za czynność prawną w rozumieniu także art. 128 p.u.n.”

 

Przepis art. 128 p.u. nie służy do kwestionowania rynkowych transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi.

 

Ustawodawca nie precyzuje bliżej w jaki sposób należy badać brak pokrzywdzenia wierzycieli. Badanie powinno nastąpić w oparciu o zobiektywizowane, a nie subiektywne kryteria (chodzi o wartość transakcji wg praetium commune). Przy dokonywaniu ocen należy kierować się kryterium proporcjonalności. Metodyka wykazania braku pokrzywdzenia wierzycieli może sprowadzić się do wykonania następującego testu dla konkretnej transakcji:

 

 

Test braku pokrzywdzenia wierzycieli w drodze dokonania czynności z podmiotem powiązanym

 

l.p.

Grupa parametrów

Lp.

Rodzaj parametru

Waga parametru

A.

Parametry ogólne i makroekonomiczne

1.

Racjonalny volumen czynności pomiędzy podmiotami powiązanymi.

pomocniczy

2.

Czynności typowo dokonywane na rynku.

3.

Czynności zgodne z trendami rynkowymi.

4.

Brak skokowego wzrostu volumenu transakcji bezpośrednio przed upadłością.

B.

Parametry odnoszące się do osoby upadłego

1.

Czynność dokonana w zakresie celu działania upadłego

pomocniczy

2.

Czynność zgodna z przedmiotem działalności upadłego

3.

Czynność zgodna z wewnętrznymi procedurami upadłego, których brak zachowania nie powoduje nieważności czynności

4.

Czynność dokonana w zakresie polityki cen transferowych, jeżeli polityka taka istnieje.

5.

Czynność powtarzalna.

6.

Czynność dokonywana także z innymi podmiotami.

C.

Parametry odnoszące się do osoby kontrahenta upadłego

1.

Czynność dokonana w zakresie celu działania kontrahenta upadłego

pomocniczy

2.

Czynność zgodna z przedmiotem działalności kontrahenta upadłego

3.

Czynność zgodna z wewnętrznymi procedurami upadłego, których brak zachowania nie powoduje nieważności czynności

4.

Czynność dokonana w zakresie polityki cen transferowych, jeżeli polityka taka istnieje.

5.

Czynność powtarzalna.

6.

Czynność dokonywana także z innymi podmiotami.

D.

Parametry odnoszące się do treści czynności prawnej

1.

W przypadku czynności przysparzających – czynność kauzalna (przy czynności materialnie kauzalnej), z wykluczeniem causae donandi

kluczowy

2.

Cena rynkowa.

kluczowy

3.

Marża typowa.

kluczowy

4.

Opłacalność czynności dla obu stron.

kluczowy

5.

Typowe klauzule dodatkowe, np. co do rękojmi, gwarancji

pomocniczy

6.

Termin zapłaty wykluczający zarzut nieuzasadnionego kredytowania.

kluczowy

7.

Brak klauzul najwyższego uprzywilejowania/klauzul uprzywilejowania, brak klauzul ograniczających konkurencję

pomocniczy.

E.

Parametry odnoszące się do formy czynności prawnej

1.

Czynność w „wyższej” formie niż ustna.

pomocniczy

2.

Czynność w formie typowej.

3.

Czynność w analogicznej formie jak z innymi kontrahentami.

 

 

Metodyką badania rynkowego charakteru ceny może być metodyka porównawcza (tzw. comperative analisys). Jest to analiza różnych obiektów z uwagi na wyróżnione cechy. Porównania należą do podstawowych czynności poznawczych[5]. Pozwalają one na stwierdzenie istnienia lub braku określonych cech jakościowych, takich samych albo różnych odmian cech jakościowych, a także takiego samego, różnego lub podobnego nasilenia cech jakościowych[6].

 

Wniosek, że transakcje dokonywane z podmiotami powiązanymi były dokonywane na warunkach tożsamych albo zbliżonych jak z podmiotami obcymi prowadzi do wniosku o braku pokrzywdzenia wierzycieli.

 

Ponieważ czynności dotyczące sprzedaży opodatkowanej VAT były dokonywane w rzeczywistości hipotetycznemu ubezskutecznieniu nie może podlegać c a ł a czynność ale w istocie rzeczy tylko część marży.

 

Z ekonomicznego punktu widzenia, w przypadku hipotetycznego uznania czynności upadłego za bezskuteczną z mocy postanowienia sędziego-komisarza nie jest tak, że syndyk uzyska do masy upadłości zwrot wartości całości obrotu. Osoba trzecia może bowiem dokonać potrącenia wierzytelności wynikającej z bezskuteczności czynności prawnej istniejącej z mocy postanowienia sędziego-komisarza z wierzytelnością osoby trzeciej o zwrot świadczenia wzajemnego. Roszczenie osoby trzeciej o zwrot świadczenia wzajemnego jest bezpośrednim i automatycznym następstwem bezskuteczności czynności upadłego.

 

Zgodnie z art. 134 ust. 1 p.u. (który reguluje niektóre skutki bezskuteczności czynności) jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za bezskuteczną, to, co wskutek tej czynności ubyło z majątku upadłego lub do niego nie weszło, podlega przekazaniu do masy upadłości, a jeżeli przekazanie w naturze jest niemożliwe, do masy upadłości wpłaca się równowartość w pieniądzu. W myśl art. 134 ust. 2 p.u. świadczenie wzajemne osoby trzeciej zwraca się tej osobie, jeżeli znajduje się w masie upadłości oddzielnie od innego majątku lub o ile masa upadłości jest nim wzbogacona. Jeżeli świadczenie nie podlega zwrotowi, osoba trzecia może dochodzić wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.

 

Z cywilistycznego punktu widzenia wszystkie czynności prawne pomiędzy upadłym a kontrahentem były:

  1. wzajemne
  2. dwustronnie zobowiązujące
  3. odpłatne
  4. przysparzające
  5. kauzalne z wykluczeniem causae donandi
  6. nieadhezyjne

W konsekwencji były to czynności typowe dla obrotu gospodarczego

 

Wszystkie transakcje odbyły się zgodnie z ujawnionym w umowie spółki przedmiotem działalności PKD. Co zatem istotne, w tzw. okresie krytycznym nie dokonywano transakcji atypowych czy gatunkowo innych niż poprzednio.

 

 

Wszystkie transakcje pomiędzy były typowymi operacjami gospodarczymi zarówno w skali rynku ogólnego (czynności powtarzalne także z innymi podmiotami) jak i w skali działalności podmiotów powiązanych.

 

Umowa spółki upadłego nie wymagała zgód korporacyjnych na zawarcie umów sprzedaży towarów. Umowa spółki kontrahenta upadłego nie wymagała zgód korporacyjnych na nabycie tych towarów. W konsekwencji wszystkie transakcje były zgodne także z wewnętrznym prawem korporacyjnym.

 

Żadna z transakcji nie została zakwestionowana przez organy administracji i kontroli skarbowej z uwagi na zasady dot. cen transferowych, podania nierzetelnej wysokości ceny transakcji.

 

Żadna z transakcji nie była przedmiotem ani wezwania ani pozwu pauliańskiego ze strony któregokolwiek z wierzycieli.

 

Ceny transakcyjne dla konkretnej transakcji były ustalane w drodze indywidualnych negocjacji. Nie istniały ogólne cenniki towarów.

 

Transakcje pomiędzy stronami nie miały na celu ukrytego przekazywania dywidendy .

 

Sprzedaż była dokonywana za wartości analogiczne jak dla innych podmiotów.

 

W umowach nie stosowano klauzul najwyższego czy innego uprzywilejowania ani klauzul ograniczających konkurencję. Nie stosowano żadnych klauzul atypowych, w tym m.in. co rękojmi, gwarancji.

 

 

W umowach nie zastrzegano długich terminów płatności z funkcją kredytowania kontrahenta.

 

Zapłata następowała albo przelewem na rachunek bankowy albo przez potrącenie/kompensatę. Nie dokonywano nabycia wierzytelności celem przedstawienia przez cesjonariusza zarzutu potrącenia.

 

Umowy zawierano w typowej dla obrotu formie. Miały one substrat pisemny i/lub elektroniczny. W związku ze sprzedażą opodatkowaną VAT wystawiono kompletne i poprawne dokumenty fiskalno-księgowe.

 

Wszystkie umowy zostały uwzględnione w rachunku podatkowym CIT i VAT.

 

Środki z tytułu zapłaty uzyskane w ramach były zużywane w ramach prawidłowej gospodarki. Nie było żadnego nieuzasadnionego transferu środków do wspólników czy jakiegokolwiek innego podmiotu.

 

[1] W wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 29 kwietnia 2015 r. I ACa 38/15 wyrażono pogląd, że „wykładnia przesłanki >pokrzywdzenie wierzyciela< odpowiada znamieniu przestępstwa z art. 302 § 1 k.k. w postaci niemożności zaspokojenia wszystkich wierzycieli.”

[2] I ACa 479/14

[3] II CSK 762/13

[4] IV CSK 157/13

[5] M. Szarucki, Metodyka analizy porównawczej w badaniach międzynarodowych, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie 2010, nr 827, s. 52

[6] S. Stachak, Podstawy metodologii nauk ekonomicznych, Poznań 2006, s. 211

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017