Polemika w sprawie franczyzy.
20 grudnia 2020

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

Czy franczyza w Polsce potrzebuje regulacji?

 

Błędne jest założenie, że regulacja prawna rynku franczyzy w Polsce jest niepotrzebna bo ten ureguluje się sam. Słynna hipoteza Adama Smithsa o niewidzialnej ręce rynku zdewaluowała się już w okolicach XIX wieku. Państwa będące ikonami wolności gospodarczej, na czele z USA, wprowadziły drobiazgowe regulacje mające na celu ochronę słabszych (franczyzobiorców) w zderzeniu z silniejszymi (organizatorzy sieci franczyzowych). Regulacja prawna franczyzy bynajmniej nie zatamowała w tych krajach rozwoju branży ale odniosła sukces w ograniczaniu przeróżnych patologii. Nikt nie mówi o zaduszeniu sieci franczyzowych w Polsce nadmierną legislacją. Chodzi jedynie o normy prawne skutecznie zapobiegające pojawiającym się nadużyciom.

 

Czy nie wystarczy kodeks etyki?

Absolutnie nie. Od kilkudziesięciu lat obowiązuje europejski kodeks etyki franczyzy. Nie ma on jednak jakiejkolwiek realnej mocy zapobiegania pojawiającym patologiom. Niestety tam gdzie chodzi o zyski sankcja moralna to zdecydowanie za mało. Potrzebne są normy prawne. I to nie tylko normy prawa prywatnego ale także odpowiednie normy prawa publicznego.

 

Co trzeba zmienić?

Umowa franczyzy powinna zostać uregulowana w prawie cywilnym. To jednak na tle globalnych standardów jest jeszcze niewystarczające. Niektóre praktyki organizatorów sieci, jak np. brak przekazania odpowiednich informacji o sieci franczyzowej, organizowanie oszukańczych franczyz, jawne nadużywanie kar umownych ponad ich funkcje odszkodowawcze powinny zostać jednoznacznie zdefiniowane jako czyny nieuczciwej konkurencji. Ponieważ drobni przedsiębiorcy potrzebują realnego wsparcia ze strony państwa dopełnieniem tych norm powinno być odpowiednie ius publicum. Prezes UOKiK powinien zatem stać na straży zakazu naruszania zbiorowych interesów franczyzobiorców. To żadna nowość legislacyjna. Pomysł polega jedynie na adaptacji już istniejących przepisów o ochronie zbiorowych interesów konsumentów. Działania Prezesa UOKiK podejmowane są wyłącznie w interesie publicznym.

 

Czy na regulacji franczyzy skorzystają też organizatorzy sieci?

W publicznej dyskusji na temat regulacji franczyzy nie przebił się temat korzyści dla organizatorów sieci wynikających z ewentualnej legislacji. Tymczasem uregulowanie franczyzy powinno być adekwatnie symetryczne do pozycji stron kontraktu. Pewnemu zabezpieczeniu powinny podlegać interesy organizatorów sieci z uwagi na możliwość kradzieży ich pomysłu biznesowego (co w prawie ochrony konkurencji określa się plastycznie jako „zakaz orania cudzym wołem”). Uregulowaniu powinny podlegać zagadnienia zakazu konkurencji ze strony byłych franczyzobiorców, po ustaniu kontraktu. Uregulowanie franczyzy w kodeksie cywilnym powinno pomóc w eliminowaniu ewentualnych roszczeń o ustalenie, że franczyza jest stosunkiem pracy, itp.

 

Po co prospekt informacyjny o sieci franczyzowej?

Udzielenie rzetelnych informacji o sieci franczyzowej powinno być absolutnym standardem cywilizacyjnym. Obowiązek prawny udzielenia szczegółowych informacji nałożono na deweloperów, instytucje finansowe, kredytodawców, organizatorów turystyki. Dlaczego organizatorzy sieci nie powinni być prawnie zobowiązani do udzielania rzetelnych informacji o franczyzie, za które jednocześnie powinni wziąć odpowiedzialność? Rozwiązania takie obowiązują w innych krajach. Decyzja o zaangażowaniu się we franczyzę powinna być w pełni świadoma i podjęta na podstawie miarodajnych przesłanek. Prospekt informacyjny aby spełnił swój cel nie może być ogólnikowy. Powinien zawierać dostateczną liczbę danych. Taki dokument buduje wiarygodność organizatora sieci. Może być dobrym argumentem dla rekrutacji nowych chętnych. Powinien przy tym odsiać te pomysły biznesowe, które nie nadają się na franczyzę bo mogą zakończyć się katastrofą dla franczyzobiorców. Jeżeli w następstwie obowiązku udzielenia informacji dojdzie do eliminacji nieuczciwych franczyz to tylko należałoby się z tego powodu cieszyć. Nie przemawia do mnie argument suchej statystyki. Nie jest przecież istotna sama ilość sieci franczyzowych ale ich jakość.

 

Czy powinno się limitować opłatę wstępną?

Przeciwnicy pomysłu limitu opłaty wstępnej z jednej strony twierdzą, że zjawisko w praktyce jest rzadkie, z drugiej strony wskazują, że wiązałoby się ono z poważnymi dysfunkcjami dla branży. Ratio legis takiego pomysłu – który tak w ogóle ma znaczenie drugoplanowe- jest proste. Wyeliminowanie możliwości nadużyć polegających na sprzedaży bezwartościowego pomysłu franczyzowego, bo niestety były takie przypadki.

 

Czy wskazanie rodzaju nakładów franczyzobiorcy i ich wysokości przekracza możliwości organizatora sieci?

Istotą franczyzy jest powtarzalność pewnego pomysłu biznesowego już przetestowanego w praktyce. Franczyzobiorca „kupuje” gotowy pomysł na działalność gospodarczą. Dzięki franczyzie nie trzeba wyważać otwartych drzwi. Na bazie zdobytego doświadczenia i elementarnej statystyki zbudowanie informacji o rodzaju nakładów i ich szacowanej wysokości nie powinno być specjalne trudne. Na nieprzewidziane wydatki można założyć statystyczną rezerwę. Organizator sieci, a zarazem praktyk, który zachęca innych do rozpoczęcia biznesu powinien dokładnie wiedzieć co i ile do tego potrzeba. Inaczej nie będzie wiarygodny.

 

Czy zakaz dla weksla na zlecenie wyeliminuje tanie zabezpieczenia?

Pojawił się nawet argument, że zakazanie wystawiania weksli na zlecenie (na zabezpieczenie roszczeń organizatorów sieci) wyeliminuje tanie zabezpieczenia. . Weksel na zlecenie jest zbywalny przez indos i tworzy zobowiązanie abstrakcyjne. Rodzi to oczywiste niebezpieczeństwa. Dlatego wystawiania takiego typu weksla ustawodawca już wcześniej zakazał przy zabezpieczeniu kredytu konsumenckiego. W pełni dopuszczalne byłoby natomiast byłoby wystawianie tzw. weksla imiennego (recta- weksla) zbywalnego w drodze zwykłego przelewu. W takim wypadku dłużnik wekslowy może podnieść względem nabywcy weksla takie zarzuty jakie miał względem zbywcy weksla w chwili podjęcia wiadomości o przelewie. Koszt wystawienia weksla imiennego jest taki sam jak koszt wystawienia weksla na zlecenie.

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017