Odpowiedzialność karna w związku z EZIG.
20 lutego 2019

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

1.

Przepis art. 122 ust. 1 u. ezig stanowi, iż kto będąc zarządcą zgrupowania albo jego likwidatorem, dopuszcza do tego, że pisma, zamówienia handlowe lub inne pisemne oświadczenia zgrupowania, skierowane w zakresie jego działalności do oznaczonych osób, nie zawierają następujących danych:

1) nazwy zgrupowania, którą poprzedzają albo po której następują wyrazy "europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych" lub skrót "EZIG", o ile wyrazy te lub skrót nie występują już w nazwie,

2) miejsca rejestru określonego w art. 6 rozporządzenia 2137/85, do którego jest wpisane zgrupowanie, wraz z numerem wpisu zgrupowania do rejestru,

3) siedziby zgrupowania,

4) tam, gdzie ma to zastosowanie - wzmianki, że zarządcy muszą działać wspólnie,

5) tam, gdzie ma to zastosowanie - wzmianki, że zgrupowanie jest w stanie likwidacji, na podstawie art. 15, 31, 32 lub 36 rozporządzenia 2137/85,

podlega grzywnie do 10.000 zł.

 

Zgodnie z art. 122 ust. 2 u. o ezig tej samej karze podlega, kto, będąc zarządcą zgrupowania albo jego likwidatorem, nie ogłasza w Monitorze Sądowym i Gospodarczym następujących danych dotyczących zgrupowania:

1) danych, które muszą zostać włączone do umowy o utworzeniu zgrupowania, na podstawie art. 5 rozporządzenia 2137/85 oraz wszelkich zmian tych danych;

2) numeru, daty i miejsca rejestracji oraz wzmianki o wykreśleniu rejestracji;

3) wzmianki o złożeniu w rejestrze dokumentów i danych, o których mowa w art. 7 lit. b-j rozporządzenia 2137/85.

 

Zgodnie z nazwą Tytułu V ustawy „Przepisy porządkowe i karne” komentowany przepis art. 122 ustawy jest przepisem porządkowym. Nie określa on ani przestępstw ani wykroczeń. Przepis art. 122 dotyczy raczej przewinień dyscyplinarnych wynikających z niedopełnienia obowiązków przewidzianych przepisami prawa. W konsekwencji odpowiedzialność prawna w oparciu o art. 122 ustawy nie ma charakteru odpowiedzialności karnej.[1]

Przedmiotem ochrony przepisu art. 122 ustawy jest prawidłowy tok obrotu gospodarczego.[2] Sprawcami czynów o których mowa w art. 122 ustawy mogą być tylko zarządca albo likwidator.

Zgodnie z art. 125 ustawy w sprawach, o których mowa w art. 122 grzywnę nakłada sąd rejestrowy. Na temat charakteru tej grzywny zob. uwagi do art. 125 ustawy.

Odpowiedzialność o której mowa w art. 122 ustawy – z uwagi na fakt, iż dotyczy ona czynów nie mających charakteru prawnokarnego – jest odpowiedzialnością obiektywną. Bezprzedmiotowe stają się rozważania dotyczące tzw. strony podmiotowej.[3]

Przepis art. 25 rozporządzenia nakłada na zgrupowanie obowiązek podawania danych. Zgodnie z art. 39 ust. 3 rozporządzenia Państwa Członkowskie winny przewidzieć odpowiednie sankcje na wypadek nieprzestrzegania art. 25 rozp.

Zwrot „dopuszczenie” do niezamieszczenia danych oznacza, iż art. 122 ust. 1 ustawy dotyczy czynu polegającego na zaniechaniu obowiązku ciążącego na sprawcy.[4]

Innym problemem, który należy mieć na uwadze jest zbieg przepisów. Należy pamiętać, iż zgodnie z art. 34. ust. 1 u. o KRS podmioty wpisane do KRS są zobowiązane umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych, w zakresie ich działalności, do oznaczonych osób, następujące dane:

         · firmę lub nazwę,

         · oznaczenie formy prawnej prowadzonej działalności,

· siedzibę i adres,

· numer w Rejestrze.

Zgodnie z art. 34 ust. 2 u. o KRS powyższy obowiązek, nie uchybia obowiązkom określonym w przepisach szczególnych.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 34 ust. 1 u.o KRS, sąd rejestrowy, który stwierdzi niedopełnienie takiego obowiązku, może nałożyć grzywnę (która nie może być wyższa niż 5.000 złotych) na osoby odpowiedzialne za niewykonanie tego obowiązku (art. 34 ust. 3 i 4 u. o KRS).

Obowiązek, o którym mowa w art. 34 ust. 1 u. o KRS, nie dotyczy oświadczeń woli skierowanych do osób pozostających ze spółką w stałych stosunkach umownych (art. 32 ust. 5 u. o KRS).

Należałoby bronić poglądu, iż art. 122 ust. 1 ustawy stanowi lex specialis względem art. 34 u. o KRS. W praktyce oznacza to, iż w stosunku do zarządców i likwidatorów zgrupowania znajdzie zastosowanie jedynie art. 122 ust. 1 ustawy z pominięciem art. 34 u. o KRS.[5]

O obowiązku ogłaszania danych stanowi art. 8 rozporządzenia Zgodnie z art. 39 ust. 3 rozporządzenia Państwa Członkowskie Unii Europejskiej winny przewidzieć odpowiednie sankcje na wypadek nieprzestrzegania art. 8 rozporządzenia.

Czyn o którym mowa w art. 122 ust. 2 ustawy ma miejsce przez zaniechanie.

 

2.

Zgodnie z art. 125 u ezig w sprawach, o których mowa w art. 122-124, grzywnę nakłada sąd rejestrowy.

Grzywna orzekana przez sąd rejestrowy ma charakter grzywny przewidzianej w przepisach ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i podlega reżimowi przepisów o postępowaniu cywilnym. Egzekucja takiej grzywny prowadzona jest w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2.8.1991r. w sprawie sposobu prowadzenia egzekucji grzywien, kar pieniężnych, opłat sądowych i kosztów postępowania (Dz. U. Nr 77, poz. 339). [6]

 

3.

Zgodnie z art. 126 u. ezig, kto, będąc zarządcą zgrupowania albo przedstawicielem zarządcy zgrupowania, składa nieprawdziwe oświadczenie o braku przesłanek, o których mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia 2137/85, wykluczających sprawowanie przez niego funkcji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia zarządcą zgrupowania nie może być osoba, która:

· na mocy prawa mającego do niej zastosowanie lub

· na mocy wewnętrznego prawa państwa, w którym zgrupowanie posiada swoją siedzibę, lub · wskutek orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych lub uznanych w jakimkolwiek Państwie Członkowskim nie może należeć do administrującego lub zarządzającego organu spółki, nie może zarządzać przedsiębiorstwem lub nie może działać jako zarządca europejskiego zgrupowania interesów gospodarczych.

„Przedstawicielem zarządcy zgrupowania” jest osoba fizyczna działająca za osobę prawną będącą zarządcą zgrupowania.

Oświadczenie o braku przesłanek wykluczających sprawowanie funkcji składa się w oparciu o art. 9 ust.4 ustawy.

Sprawcą czynu może być tylko zarządca albo przedstawiciel zarządcy.

Przedmiotem ochrony jest prawidłowy obrót gospodarczy.

Czyn o którym mowa w art. 126 ustawy jest przestępstwem z działania. Może być ono popełnione wyłącznie umyślnie.

 

4.

Ustawa stanowi, iż kto, będąc zarządcą zgrupowania albo jego likwidatorem, nie zgłasza wniosku o upadłość zgrupowania pomimo powstania warunków uzasadniających jego upadłość według przepisów o postępowaniu upadłościowym i naprawczym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Przepis art. 128 ustawy jest podobny do regulacji art. 586 k.sh. przewidującej odpowiedzialność karną m.in. członków zarządu spółki z o.o.

Przedmiotem ochrony w art. 128 ustawy są interesy wierzycieli, którym procedury upadłościowe gwarantują lepszą możliwość uzyskania zaspokojenia niż egzekucja syngularna.[7]

Podmiotem komentowanego czynu zabronionego mogą być tylko zarządca albo likwidator. (tzw. przestępstwo indywidualne). Zdolność do popełnienia przestępstwa trwa przez cały okres pełnienia funkcji w zgrupowaniu. Odpowiedzialność karna ustaje z chwilą utraty statusu zarządcy lub likwidatora w zgrupowaniu. Sprawcą przestępstwa nie może być osoba pełniąca co prawda funkcje zarządzające w zgrupowaniu (np. dyrektor ds. technicznych), ale nie posiadające statusu zarządcy. Odpowiedzialność zarządcy czy likwidatora zgrupowania wiąże się nie tyle z samym pełnieniem funkcji co z indywidualnym zachowaniem sprawcy.[8] Odpowiedzialność karna nie dotyczy członków zgrupowania czy członków dodatkowych organów EZIG powołanych w umowie o utworzeniu zgrupowania.

Dodatkowo warto zauważyć, iż krąg sprawców przestępstwa niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest węższy niż krąg osób obowiązanych do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości według art. 20 ust. 2 pkt 1 pr. upadł.

Zachowanie się sprawcy przestępstwa z art. 128 ustawy polega na niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości zgrupowania pomimo ziszczenia się podstaw do ogłoszenia upadłości (tzw. właściwe przestępstwo z zaniechania). [9] Dotyczy to zarówno niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej jak i upadłości z możliwością zawarcia układu. Uznać należy, iż nie popełnia przestępstwa kto zgłasza wniosek o ogłoszenie upadłości w czasie właściwym jednak sąd ogłasza inny rodzaj upadłości niż ta, której dotyczył wniosek. Odpowiedzialność karna powstanie także wówczas gdy wniosek o ogłoszenie upadłości zostanie złożony ale z przekroczeniem terminu do dokonania takiej czynności.[10] To samo dotyczy sytuacji w której wniosek o ogłoszenie upadłości nie odpowiadał ustawowym wymogom albo był nienależycie nieopłacony co skutkowało jego zwrotem (zob. art. 28 ust. 1 pr. upadł.).[11]

Podstawy ogłoszenia upadłości określa art. 10 i n. pr. upadł.

Przestępstwo z art. 128 ustawy jest bezskutkowe, dla jego popełnienia sprawca nie musi wyrządzić komukolwiek szkody.[12]

Przestępstwo (występek) z art. 128 ustawy można popełnić tylko w sposób umyślny.[13]

Przestępstwo z art. 128 ustawy ma charakter publicznoskargowy i jest ścigane z urzędu. Sąd gospodarczy ds. upadłościowych i naprawczych (inny organ postępowania upadłościowego) powinien zawiadomić prokuratora lub policję o tym, że dłużnik zaniechał złożenia wniosku o upadłość we właściwym terminie. Przepis art. 304 § 2 k.p.k. nakłada na sąd, który w toku prowadzonego postępowania dowiedział się o przestępstwie ściganym z urzędu, obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o tym prokuratora lub Policji.[14]

W piśmiennictwie, na tle uregulowania art. 586 k.s.h., wyrażono opinię, iż złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez inną osobę (np. wierzyciela) nie uchyla odpowiedzialności karnej członka zarządu lub likwidatora. W świetle art. 586 KSH odpowiedzialności karnej podlega ten, kto "nie zgłasza wniosku o upadłość". Penalizacją objęto więc nie tylko przypadki, gdy członek zarządu lub likwidator w ogóle nie wystąpił z wnioskiem, ale także sytuacje, w których wniosek taki został złożony po upływie przepisanego terminu. W niniejszym przypadku przestępstwo będzie uważane za popełnione w pierwszym dniu następującym po upływie dwutygodniowego terminu do złożenia wniosku.[15]

Na marginesie podnieść należy, iż obok odpowiedzialności karnej z art. 128 ustawy zarządcy zgrupowania mogą ponosić odpowiedzialność cywilną w oparciu o art. 21 ust. 3 pr. upadł. lub art. 299 k.s.h. W stosunku do zarządców zgrupowania, którzy uchybili obowiązkowi zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości sąd może orzec pozbawienie na okres od trzech do dziesięciu lat prawa prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o art. 373 i n. pr. upadł. Niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości zgrupowania może również skutkować orzeczeniem zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w trybie art. 373 i n. pr.upadł.

 

[1] Por. R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do artykułów 459 – 633, Tom IV, Warszawa 2004r., s. 1328 – 1329, M. Rodzynkiewicz, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Warszawa 2005r, s. 1042, M.Uliasz, Przepisy karne w KSH, Monitor Prawniczy z 2002r., Nr 4, s. 153.

[2] R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 1328, J.Giezek, P.Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Tom V, Warszawa 2005r., s. 223.

[3] Por. J.Giezek, P.Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 225. Inny - dyskusyjny - pogląd na tle art. 595 k.s.h. prezentuje R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks ..., s. 1330. zdaniem którego czyny, o których mowa w art. 122 ustawy mogą być popełnione wyłącznie umyślnie.

[4] Por. J.Giezek, P.Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 224

[5] Tak na gruncie art. 595 k.s.h.: J.Giezek, P.Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 226.

 

[6] Por. R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do artykułów 459 – 633, Tom IV, Warszawa 2004, s. 1329, , M. Rodzynkiewicz, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Warszawa 2005r., s. 1042, M.Uliasz, Przepisy karne w KSH, Monitor Prawniczy z 2002r., Nr 4, s. 153.

 

 

[7] Por. R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do artykułów 459 – 633, Tom IV, Warszawa 2004r., s. 1267 – 1268, J. Giezek, P. Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Tom V, Warszawa 2004r., s. 56

[8] R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks ..., s. 1330.

[9] Por. R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 1270.

[10] Por. J. Giezek, P. Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 58.

[11] Por. J. Giezek, P. Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 66. Odmienny dyskusyjny pogląd wyraził R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 1271.

[12] Por. T. Jasiński, Nowa kodyfikacja karna a odpowiedzialność za niezłożenie wniosku o upadłość, Prokuratura i Prawo z 2000r., Nr 2, s. 107 i n., Z. Kukuła, Problemy ochrony spółek kapitałowych w prawie polskim, Prokuratura i Prawo z 1999r., Nr 3, s. 113, J. Skorupka, Odpowiedzialność członków władz spółek kapitałowych w stosunku do wierzycieli, Prawo Spółek z 2000r., Nr 7-8, s. 29 i n.

[13] Por. R.Zawłocki, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks ..., s. 1272, J. Giezek, P. Kardas, [w:] S. Sołtysiński, A. Szajkowski, A. Szumański, J. Szwaja, Kodeks..., s. 67, M. Rodzynkiewicz, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, Warszawa 2005r., s. 1033

[14] Por. J.Skorupka, Karnoprawna ochrona wierzycieli w praktyce sądowej, Przegląd Sądowy z 2003r., Nr 6, s. 82 i n.

 

[15] Tak: M.Uliasz, Przepisy karne w KSH, Monitor Prawniczy z 2002r., Nr 4, s. 153

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017