Odliczenie korzyści leasingodawcy.
02 marca 2019

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

W przypadku, o którym mowa w art. 7095 § 1 k.c. (utrata rzeczy z powodu okoliczności, za które finansujący nie ponosi odpowiedzialności), stosownie do treści art. 7095 § 3 k.c. od sumy wszystkich przewidzianych w umowie rat finansujący powinien odliczyć korzyści jakie odniósł z tytułu ubezpieczenia, a także z tytułu naprawienia szkody. Kolejnym przykładem korzyści jest zatem spełnienie świadczenia o charakterze rekompensacyjnym na rzecz właściciela rzeczy (czyli finansującego) przez osobę trzecią. Szkoda związana z utratą rzeczy jest uszczerbkiem majątkowym w majątku jej właściciela.

Korzyścią dla finansującego może być suma uzyskana z tytułu ubezpieczenia. Zgodnie z art. 7096 k.c., jeżeli w umowie leasingu zastrzeżono, że korzystający obowiązany jest ponosić koszty ubezpieczenia rzeczy od jej utraty w czasie trwania leasingu, w braku odmiennego postanowienia umownego, koszty te obejmują składkę z tytułu ubezpieczenia na ogólnie przyjętych warunkach. Ubezpieczenie przedmiotu leasingu należy zwykle do obowiązków korzystającego.[1] Jeżeli korzystający zaniecha dokonania tego obowiązku, wówczas w przypadku braku ubezpieczenia rzeczy, finansujący nie będzie mógł wartości świadczenia zakładu ubezpieczeń odliczyć od sumy rat przypadających do zapłaty. W takim zakresie w jakim wypłata świadczenia ubezpieczeniowego przez zakład ubezpieczeń nie pokryje równowartości pozostałych do zapłaty rat (np. z uwagi na tzw. udział własny ubezpieczonego w szkodzie, franszyzy redukcyjne, integralne, itp.), wówczas ciężar pokrycia niedoboru przypadnie korzystającemu.

Odpowiedzialność za szkodę może ponosić także osoba trzecia (art. 415 k.c.). Wartość odszkodowania uzyskana przez finansującego od osoby trzeciej niewątpliwie stanowi korzyść w rozumieniu komentowanego przepisu.

Na uwagę zasługuje okoliczność, że finansującemu przysługuje roszczenie o „n a t y c h m i a s t o w e zapłacenie wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat”. Tymczasem wypłata odszkodowania przez zakład ubezpieczeń albo przez osobę trzecią może nastąpić po dłuższym okresie czasu (np. związanego z możliwością przeprowadzenia długotrwałego procesu sądowego). Powstaje w związku z tym pytanie, czy finansujący może dochodzić od korzystającego także tych kwot, które są objęte roszczeniem finansującego do zakładu ubezpieczeń albo do sprawcy szkody, czy też może roszczenie finansującego względem korzystającego powinno być pomniejszone o wartość roszczeń dochodzonych od osób trzecich? Należy przy tym pamiętać, że utrata rzeczy może wiązać się z okolicznościami, za które nie ponosi odpowiedzialności korzystający. Niemniej wykładnia językowa przepisu art. 7095 § 3 przemawia za pierwszym ze wskazanych rozwiązań. Dlaczego? W treści komentowanej normy jest mowa o prawie żądania „natychmiastowego” zapłacenia wszystkich rat. Ponadto przy opisywaniu zaliczalnych korzyści finansującego ustawodawca użył czasownika w formie dokonanej posługując się słowem „uzyskał”. Ponadto należy odwołać się do wspomnianej równowagi interesów stron umowy leasingu: osobą czyniącą użytek z rzeczy jest korzystający, natomiast finansujący angażuje się wyłącznie finansowo. Jeżeli finansujący otrzymał od korzystającego zapłatę wszystkich rat leasingowych, a następnie uzyskał świadczenie od zakładu ubezpieczeń albo od osoby trzeciej, wówczas świadczenie spełnione przez korzystającego stanie się w odpowiedniej części świadczeniem nienależnym (art. 410 § 2 k.c.). Jak widać z przeprowadzonego wywodu konstrukcja ustawowa zakłada, że ryzyko związane z utratą przedmiotu leasingu obarcza przede wszystkim korzystającego (ponosi on np. ryzyko niewypłacalności sprawcy szkody).

Jeżeli umowa leasingu wygasła wskutek tego, że finansujący odstąpił od umowy zawartej ze zbywcą (będącą umową sprzedaży) wówczas pojawia się korzyść z tytułu wygaśnięcia umowy ze zbywcą (art. 7098 § 5 k.c.). Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 560 § § 2 k.c., jeżeli kupujący (w omawianym przypadku finansujący) odstępuje od umowy z powodu wady rzeczy sprzedanej, strony powinny sobie nawzajem zwrócić otrzymane świadczenia według przepisów o odstąpieniu od umowy wzajemnej. Ponadto w myśl uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003 r. „odstąpienie od umowy sprzedaży rzeczy ruchomej na podstawie art. 491 § 1 oraz art. 560 § 2 k.c. powoduje przejście własności tej rzeczy z powrotem na zbywcę.”[2] W konsekwencji zbywca dokonuje na rzecz finansującego zwrotu ceny sprzedaży. Przy czym jak wskazywano na to już wcześniej, wartość świadczenia korzystającego to wysokość ceny sprzedaży, jak również marża (zysk, zarobek) finansującego. Marża finansującego, według regulacji ustawy, stanowi zatem wyłączne ryzyko korzystającego.

W jednym z orzeczeń Sądu Najwyższego[3] wskazano, że „wygaśnięcie umowy sprzedaży i leasingu powoduje powstanie wierzytelności, którą finansujący może rozporządzać. Praktyka obrotu takimi prawami dopuszcza również możliwość uzyskania części lub całkowitej ceny (np. faktoring). Nie ma przeszkód do uznania, że jest to korzyść uzyskana wskutek wygaśnięcia umowy ze zbywcą (art. 7098 § 5 k.c.).” Judykat ten należy uzupełnić stwierdzeniem, że jeżeli wierzytelność została zbyta przez finansującego, to wartość dyskonta w zasadzie nie powinna obciążać interesów korzystającego.

W literaturze przedmiotu postawione zostało pytanie, czy w treści art. 7098 § 5 k.c. chodzi o korzyści „faktycznie osiągnięte, czy też wystarczające jest, iż będą one jemu należne.” Przyjęto pogląd, że „za uzyskaną korzyść uznać należy samo roszczenie przysługujące finansującemu.”[4] Przyjęcie takiej wykładni podyktowane jest potrzebą „przynajmniej częściowego przywrócenia równowagi stron” wobec wyraźnego uprzywilejowania finansującego w sytuacji, o której mowa w art. 7098 § 5 k.c.[5] Pogląd ten jest jednak dyskusyjny przy użyciu metod wykładni językowej komentowanego przepisu prawa.

 

[1] J. Poczobut, [w:] System prawa prywatnego., s. 273.

[2] III CZP 80/02, OSNC 2003, nr 11, poz. 141.

[3] Wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2006 r., III CSK 20/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 27.

[4] W. Dubis, [w:] Kodeks cywilny. Komentarz., s. 1210.

[5] M. Pazdan, [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, s. 465.

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017