Likwidacja spółki z o.o. a jej zobowiązania gwarancyjne.
20 listopada 2018

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

Zobowiązanie gwarancyjne wynikające z czynności spółki kapitałowej z chwilą postawienia gwaranta w stan likwidacji ani nie wygasa ani nie ulega – w związku z tym faktem - przekształceniu w zobowiązanie pieniężne. Przez cały czas trwania postępowania likwidacyjnego zobowiązanie gwarancyjne – co do zasady – pozostaje jako niepieniężne.

 

Problem charakteru zobowiązań z tytułu udzielonych gwarancji (rękojmi) był przedmiotem analiz w judykaturze i wypowiedziach piśmiennictwa w kontekście postępowania upadłościowego. Ponieważ pomiędzy likwidacją a upadłością (do 31.12.2015r. upadłością obejmującą likwidację majątku upadłego) zachodzą pewne punkty styczne, m.in. w kontekście zgłaszania wierzytelności czy zaspakajania wierzycieli, to pewne uwagi wypowiedziane pod rządem przepisów prawa upadłościowego mogą stanowić płaszczyznę odniesienia do problemu prawnego powstałego pod rządem prawa spółek. Tym bardziej, że wskazane poniżej wypowiedzi odnoszą się do istoty zobowiązania gwarancyjnego.

 

W wyroku Sądu Najwyższego z 22 listopada 2002r., IV CKN 1488/00 przyjęto, że w oparciu o art. 91 ust. 1 p.u. – przy czym w postępowaniu likwidacyjnym spółki kapitałowej nie ma odpowiednika tego przepisu – że zobowiązanie gwarancyjne z chwilą ogłoszenia upadłości ulega z mocy prawa przekształceniu z zobowiązania niepieniężnego. W stanie faktycznym sprawy rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy roszczenie gwarancyjne było awizowane (zgłoszone) przed ogłoszeniem upadłości.

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2010 r., I CSK 114/10, OSNC-ZD 2011/3/52 wyrażono opinię, że zobowiązanie gwarancyjne wykonawcy robót budowlanych, obejmujące wady tych robót, może ulec przekształceniu w zobowiązanie pieniężne (…) jeżeli wady tych robót powstały przed ogłoszeniem upadłości wykonawcy. P. Drapała w Glosie do wyroku SN z dnia 16 grudnia 2010 r., I CSK 114/10, OSP 2012/2/19 uznał, żeprzed ujawnieniem się wady umowa gwarancji jest jedynie źródłem przyszłych i ewentualnych roszczeń niepieniężnych inwestora wobec wykonawcy. Takie roszczenia (a także stanowiące ich korelat obowiązki niepieniężne wykonawcy) z uwagi na swoją naturę prawną nie mogą podlegać przekształceniu w roszczenia pieniężne. Ujawnienie się wady (po odbiorze) powoduje w sensie jurydycznym powstanie pełnego roszczenia z gwarancji na tyle skonkretyzowanego, że możliwe jest ustalenie wysokości wynikającego z transformacji zobowiązania pieniężnego, które staje się wymagalne na dzień ogłoszenia upadłości (…). Tylko taka konkretyzacja roszczenia z gwarancji pozwala zgłosić powstałą w wyniku transformacji wierzytelność pieniężną inwestora do masy upadłości wykonawcy (...). Jak się wydaje, znaczenie rozstrzygające należy nadawać nie tyle powstaniu, ile ujawnieniu się wady objętej gwarancją przed ogłoszeniem upadłości wykonawcy.”

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2011 r., V CSK 204/10 uznano, że „fakt istnienia uprawnień z rękojmi nie jest tożsamy z powstaniem długu, bowiem dla jego powstania konieczne jest wystąpienie zdarzenia powodującego ten dług. Zobowiązanie niepieniężne upadłego z tytułu rękojmi ulega przekształceniu zgodnie z treścią art. 91 ust. 2 p.u.n. tylko wtedy, gdy zaszło zdarzenie konkretyzujące uprawnienia zamawiającego w wierzytelność i zobowiązanie upadłego w dług, a upadły nie wykonał zobowiązania przed ogłoszeniem upadłości. Inną kwestią jest, bowiem wymagalność istniejącego, skonkretyzowanego długu, a inną kwestią prawna aktualizacja obowiązku wykonawcy wynikającego z rękojmi. Nie jest, zatem możliwe przyjęcie, że istnieje możliwość zastosowania art. 91 ust. 2 p.u.n. w sytuacji, gdy nie nastąpiła jeszcze taka aktualizacja, bowiem nie pojawiła się wada indywidualizująca ten obowiązek. Oznacza to, że modyfikacja sposobu spełnienia świadczenia przez upadłego na podstawie art. 91 ust. 2 p.u.n. jest możliwa tylko wtedy, gdy świadczenie już istnieje w dacie ogłoszenia upadłości, a jedynie nie nastąpił jeszcze termin jego wykonania. W konsekwencji, skoro wobec nie ujawnienia się wady nie istnieje z tytułu rękojmi ani wierzytelność, ani zobowiązanie upadłego skonkretyzowane w dług, nie może dojść do przekształcenia zobowiązania upadłego na podstawie art. 91 ust. 2 p.u.n.” Podobny pogląd wyrażono w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2011 r. IV CSK 40/11.

 

W doktrynie prawa upadłościowego A. Jakubecki, w: System Prawa Handlowego. Prawo restrukturyzacyjne. Prawo upadłościowe, Warszawa 2016, t. 6, s. 995 akceptuje powyższą linię orzecznictwa i podnosi, że „jeżeli do czasu upadłości nie ujawniła się wada, to upadłość nie wpływa na istnienie odpowiedzialności upadłego z tytułu rękojmi lub gwarancji. Nie istnieje bowiem żaden konkretny dług upadłego, który mógłby się przekształcić w dług pieniężny. Konsekwencje praktyczne tego poglądu są daleko idące. Niemniej w literaturze przedmiotu Ł. Mróz, Zaspokajanie roszczeń z tytułu rękojmi za wady i gwarancji w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku dłużnika – zagadnienia wybrane, Fenix.Pl 2013, nr 2 s. 17 i n., odrzuca pogląd, że zobowiązania z tytułu wad ujawnionych po ogłoszeniu upadłości są kosztami postępowania, zobowiązaniami z czynności syndyka czy zobowiązaniami masy. Autor ten uważa, że co do wad ujawnionych po ogłoszeniu upadłości, to nie ma podstaw do ich fizycznego usuwania przez syndyka ani do zapłaty równowartości kosztów ich usunięcia. „Wydaje się, iż więcej jest argumentów przemawiających za tym, iż powinny one podlegać zgłoszeniu do sędziego – komisarza (…). Nie narusza to praw wierzyciela do zaspokojenia z przedmiotu zabezpieczenia w postaci kaucji gwarancyjnej (…).”

 

Z powyższego należałoby wyciągnąć wniosek, że dominujące stanowisko zakłada, że udzielona gwarancja dopóty nie będzie wiązała z potrzebą uwzględnienia jej w toku postępowania likwidacyjnego dopóki nie powstanie s k o n k r e t y z o w a n e roszczenie uprawnionego z tytułu udzielonych gwarancji. W toku postępowania likwidacyjnego spółki kapitałowej nie ma możliwości zadośćuczynienia ogólnemu zobowiązaniu spółki kapitałowej z tytułu gwarancji o ile nie powstanie jednostkowo skonkretyzowane roszczenie z tytułu gwarancji. Brak skonkretyzowanego roszczenia z tytułu gwarancji oznacza, że likwidator nie ma tytułu do wypełnienia zobowiązania niepieniężnego w rozumieniu art. 282 § 1 k.s.h.

 

Zobowiązanie gwarancyjne jest zobowiązaniem niepieniężnym. Jeżeli wada objęta gwarancją nie ujawniła się w toku postępowania likwidacyjnego, to nie ma świadczenia które mógł był spełnić likwidator.

 

Dodać należy, że należy odrzucić pogląd, że spółka kapitałowa powinna trwać aż do wygaśnięcia odpowiedzialności gwarancyjnej.

 

Na marginesie wskazać należy, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, iż dopuszczalne jest wykreślenie spółki kapitałowej z rejestru, jeżeli nie uregulowała ona wszystkich swoich zobowiązań (zob. postanowienie SN z 8 stycznia 2002 r., I CKN 752/99, OSNC 2002, nr 10, poz. 130, postanowienie SN z 5 grudnia 2003 r., IV CK 256/02, Mon.Pr. 2004, nr 1, s. 2; por. postanowienie SN z 27 czerwca 1995 r., III CRN 28/95, OSNC 1995, nr 11, poz. 165 odnośnie do wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, których majątek nie wystarcza na zaspokojenie wierzycieli.

 

Spółka kapitałowa w likwidacji nie ma również obowiązku doprowadzenia do przejęcia jej długów przez osobę trzecią. To samo odnosi się do zobowiązań gwarancyjnych.

 

Likwidator nie odpowiada za zobowiązania niepieniężne spółki kapitałowej w likwidacji. Podstawę prawną odpowiedzialności likwidatora względem uprawnionych z gwarancji możnaby rozpatrywać jedynie w kontekście ewentualnej odpowiedzialności deliktowej (art. 415 k.c.).

 

W polskim prawie cywilnym konstrukcja winy nawiązuje do francuskiej koncepcji winy jako struktury dwuelementowej, łączącej w sobie dwa odrębne od siebie pierwiastki: subiektywny i obiektywny. Zob. szerzej na ten temat np. A. Stelmachowski: stęp do teorii prawa cywilnego, Warszawa 1984r., wyd. 2, s. 318-319, B. Lewaszkiewicz - Petrykowska, Zakres niedbalstwa jako podstawy odpowiedzialności cywilnej, Nowe Prawo 1956, nr 3, s. 60-61, T. Dybowski w: System prawa cywilnego. Zobowiązania - część ogólna, t. III, cz. I, s. 199, W. Czachórski w: System prawa cywilnego. Zobowiązania – część ogólna, t. III, cz. I, s.. 539, M. Kaliński, w: System prawa prywatnego. Prawo zobowiązań – część ogólna, pod red. A. Olejniczaka, t. VI, Warszawa 2009, s. 51 i n. nauce prawa różnie określa się relacje pomiędzy nimi. Przyjmuje się element obiektywny za równorzędny z subiektywnym lub jako warunek konieczny elementu subiektywnego. Element obiektywny określany jako bezprawność, oznacza sprzeczność zachowania się sprawcy z przepisami prawa lub zasadami współżycia społecznego. Jest to obiektywna kategoria oceny. Sprawcy można zarzucić przedmiotową niewłaściwość zachowania. Element subiektywny winy (określany czasem jako wina sensu stricto) ujmowany bywa w znaczeniu nadawanym mu przez teorię psychologiczną jako naganne nastawienie sprawcy do czynu, gdy jego świadomość i wola określonego zachowania są skierowane na zachowanie się wbrew porządkowi prawnemu czy zasadą współżycia społecznego. Obecnie przeważa jednak rozumienie winy według teorii normatywnej. ina wyraża się tu w możliwości postawienia sprawcy zarzutu niewłaściwego zachowania się. Organ stosujący prawo (sąd) dokonywać zatem będzie z zewnątrz oceny nastawienia psychicznego sprawcy. Polega to na porównaniu jego zachowania z pewnym wzorcowym typem postępowania. Przyjęcie oceny in abstracto teoretycznie zapobiega sytuacjom istniejącym w przypadku stosowania oceny in concreto, gdzie bada się psychikę sprawcy, jego świadomość, indywidualne właściwości itp. Ustalenia więc wymaga adekwatny wzór postępowania, sposób dokonywania porównania jak i zakres aplikacji oceny in abstracto. Umyślność działania (wina umyślna) ma miejsce wówczas, gdy dana osoba działa w świadomym zamiarze t.j. chce dokonania naruszenia (dolus directus) albo przewidując taką możliwość, godzi się na nią (dolus eventualis). ina może być nieumyślna w formule lekkomyślności, gdzie dana osoba ma wyobrażenie co do skutku dokonania naruszenia, niemniej bezpodstawnie przypuszcza, że go uniknie. Formą winy nieumyślnej jest niedbalstwo. Dana osoba nie ma w takiej sytuacji wyobrażenia co do skutku braku swojego powinnego działania mimo, że mogła i powinna była jej mieć. Dokonywana jest też gradacja niedbalstwa na zwykłe i rażące. Problematyka ta wiąże się z zagadnieniem elementu subiektywnego winy. Z punktu widzenia ogólnych zasad odpowiedzialności cywilnej, każdy stopień winy uzasadnia powstanie stanu odpowiedzialności i pozostaje bez wpływu na zakres odpowiedzialności sprawcy szkody. T. Dybowski w: System ..., t. III, cz. I, str. 199 – 200, Z. Banaszczyk, w: Kodeks cywilny... , t. I, str.761, wyrok Sądu Najwyższego z 10 października 1975, I CR 656/75.

 

W przypadku braku zgłoszenia skonkretyzowanego roszczenia gwarancyjnego przed wykreśleniem spółki z rejestru trudno się byłoby doszukać winy likwidatora w działaniu polegającym na złożeniu wniosku o wykreślenie spółki z rejestru, w sytuacji gdy wszystkie skonkretyzowane zobowiązania zostały przez likwidatora wypełnione. Spółka w likwidacji nie może wykonać świadczenia polegającego na usunięciu wady skoro w toku postępowania likwidacyjnego wada się nie ujawniła. Jeżeli likwidator złożył wniosek o wykreśleniu spółki z rejestru, a wada ujawniła się po wykreśleniu spółki z rejestru, to sytuacja taka nie wiąże się z zawinionym zachowaniem likwidatora.

 

Pogląd zakładający, że gwarancje należy wycenić i równowartość zwrócić, albo za zgodą uprawnionego z gwarancji przenieść zobowiązania gwarancyjne jest dyskusyjny. Zobowiązanie gwarancyjne jest zobowiązaniem li tylko niepieniężnym. Akceptacja uprawnionego z gwarancji zaproponowanej potencjalnie przez likwidatora kwoty pieniężnej (byłaby ona bardzo niska per capita wobec niewielkiej usterkowości produktu), w miejsce zobowiązania pieniężnego nie jest pewna i zawsze wymaga indywidualnego porozumienia (art. 453 k.c.). Koszt zawierania takich porozumień byłby niewątpliwie znaczny. Przejęcie długu z tytułu gwarancji wymaga zgody uprawnionego z tytułu gwarancji (art.519 k.c.). Ergo postępowanie likwidatora polegające na wypełnieniu jedynie skonkretyzowanych zobowiązań nie jest bezprawne w rozumieniu pojęcia winy w oparciu o art. 415 k.c.

 

 

Należy bronić poglądu, że zgodne z prawem będzie działanie polegające na tym, że likwidator w czasie postępowania likwidacyjnego wypełni tylko te roszczenia gwarancyjne, które zostały skonkretyzowane w czasie trwania postępowania likwidacyjnego. Ogólne zobowiązanie gwarancyjne spółki kapitałowej w likwidacji nie podlega zaspokojeniu w toku postępowania likwidacyjnego.

 

W konsekwencji należy bronić poglądu, że likwidator, który złożył wniosek o wykreślenie spółki kapitałowej z rejestru nie ponosi odpowiedzialności gdyby po wykreśleniu spółki kapitałowej z rejestru ujawniły się nowe, skonkretyzowane roszczenia gwarancyjne.

 

 

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017