Konsorcjum.
08 grudnia 2018

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

 

Konsorcjum stanowi formułę wspólnej kooperacji przeznaczonej do wykonywania określonych zadań i wspólnego ponoszenia ryzyka.[1] Konsorcjum stanowi twór umowny i kreuje go umowa zawarta w oparciu o ogólne przepisy prawa cywilnego. Konsorcjum nie stanowi tzw. umowy nazwanej, czyli ustawodawca nie zdecydował się na szczegółowe uregulowanie umowy konsorcjum, tak jak to uczynił w stosunku do innych typów umów. Utworzenie konsorcjum dopuszczalne jest z uwagi na istniejący w polskim porządku prawnym tzw. wzorzec kompetencji generalnej, którego wyrazem jest m.in. art. 3531 k.c. Konsorcjum powstaje z chwilą zawarcia ważnej umowy powołującej do życia taką formułę współpracy. Umowa konsorcjum nie ma atrybutów spółki prawa handlowego, utworzenie konsorcjum nie wymaga zatem ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym. Konsorcjum nie stanowi nowego typu spółki, gdyż system prawa inkorporuje zasadę numerus clasus (zamkniętej listy) istniejących typów spółek, które mogą być wprowadzane do obiegu prawnego wyłącznie przez ustawę.

 

Nie ma pełnej zgody co do tego czy konsorcjum jest tożsame z konstrukcją spółki cywilnej. Wypowiedzi literatury w tym zakresie nie są zborne. Zagadnie nie to ma węzłowe znaczenie z punktu widzenia w szczególności takich aspektów jak:

  1. odpowiedzialność za zobowiązania wobec osób trzecich
  2. problem tworzenia odrębnego majątku
  3. problem reprezentacji w stosunku do osób trzecich

 

Należałoby przyjąć, iż konsorcjum i spółka cywilna to instytucje, których zakresy nie pokrywają się ze sobą.[2] Natomiast do konsorcjum mogą znaleźć zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o spółce cywilnej, przynajmniej na zasadzie ostrożnej analogii. Spośród umów klasyfikowanych lub nazywanych umową konsorcjum tylko te są umowami spółki cywilnej, które w konkretnym przypadku wykazują cechy określone w art. 860 i n. k.c. Jeżeli konsorcjum wykazuje cechy spółki cywilnej, to stosuje się do niego przepisy ustawy o rachunkowości zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.o rach. Jeżeli konsorcjum wykazuje przymioty spółki cywilnej, to faktury za wykonane czynności wystawiane są przez spółkę cywilną, a nie jej wspólników. Trudności w określeniu treści faktury mogą natomiast wystąpić w tym przypadku, jeżeli konsorcjum nie jest spółką cywilną. Podmiot fakturujący musi wtedy dla spełnienia wymogu z art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości zadbać o to, aby faktura nie wprowadzała w błąd co do rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. Chodzi przede wszystkim o uwzględnienie w jej treści, iż wykonawcą usługi lub sprzedawcą towaru jest konsorcjum, a nie jego uczestnik. Zagadnienie to występuje jeszcze jaskrawiej w sytuacji rozliczania wykonanych usług nie przez tego z uczestników, który był ich faktycznym wykonawcą. Okoliczność, że wystawca faktury nie był faktycznym wykonawcą usługi musi znaleźć swój wyraz w treści faktury.[3]

 

Umowa konsorcjum podlega ogólnym przepisom Kodeksu cywilnego co do formy czynności prawnej. Z przyczyn praktycznych należałoby zalecić przynajmniej zachowanie formy pisemnej.

 

Przedmiot działania konsorcjum ograniczają bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa.

 

Konsorcjum nie ma obowiązku sformułowania swojej nazwy, nazwa taka nie jest ujawniana w rejestrach (KRS). Niemniej w praktyce konsorcjanci przyjmują stosowne nazwy i posługują się nimi w obrocie prawnym dla celów identyfikacji konsorcjum. Nazwa konsorcjum może przybrać postać fantazyjną, może pochodzić od nazw konsorcjantów, wreszcie może przyjąć formułę „mieszaną”.

 

Konsorcjum może ale nie musi przybierać specjalnej struktury organizacyjnej. Źródłem powołania struktury organizacyjnej konsorcjum jest wyłącznie umowa o ustanowieniu konsorcjum. W tym zakresie istnieje stosunkowo duża dowolność. Można powołać zgromadzenie wszystkich konsorcjantów, można utworzyć rady konsultacyjne złożone ze wszystkich albo wybranych konsorcjantów z określonym dla nich zakresem poruczonych spraw. Jeżeli chodzi o reprezentację konsorcjum, to nie działa ona w oparciu o tzw. teorię organów ale w oparciu o teorię pełnomocnictwa. Konsorcjanci mogą wyznaczyć jednego ze swoich członków, albo nawet osobę trzecią do reprezentacji konsorcjum. W praktyce obrotu funkcjonuje pojęcie tzw. lidera konsorcjum, w osobie jednego z konsorcjantów, który występuje na zewnątrz w imieniu wszystkich członków konsorcjum.

Przyjęcie solidarnej odpowiedzialności konsorcjantów za zobowiązania dokonane w ramach konsorcjum, nie stanowiącego spółki cywilnej, powinna wynikać z umowy konsorcjum, jako podstawy solidarności (por. art. 369 k.c.).

 

Niewątpliwie można wskazać na olbrzymie bogactwo różnych form konsorcjum. Wyróżnia się konsorcjum wewnętrzne (ciche, ukryte), którego zasadniczą cechą jest nieujawnianie na zewnątrz wobec innych uczestników obrotu. W niniejszym przypadku, z natury rzeczy konsorcjum należałoby rekomendować konsorcjum zewnętrzne (jawne).

 

Konsorcjum może przybrać charakter scentralizowany. Wówczas wszelkie czynności związane z prowadzeniem spraw konsorcjum a także z występowaniem w stosunkach zewnętrznych powierzane jest jednemu z dominujących konsorcjantów. W przypadku konsorcjum zdecentralizowanego konsorcjanci wchodzą w bezpośrednie relacje z partnerami zewnętrznymi i wspólnie prowadzą sprawy konsorcjum.

 

  1. przypadek w praktyce stanowi powierzanie spraw konsorcjum jednemu z konsorcjantów, niektórym z konsorcjantów, osobie trzeciej. Zazwyczaj przy takim podmiocie ogniskuje się aparatura księgowo – finansowa, administracyjna, biurowa, itp.

 

Formuła konsorcjum niesie ze sobą szereg mankamentów, z których najważniejsze można ująć w następujących punktach:

 

  1. Konsorcjum nie posiada wyraźnej regulacji ustawowej. Stanowi zatem instytucję wyrastającą wyłącznie z uregulowań przyjętych przez strony w granicach bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Rodzi to negatywne konsekwencje w postaci niepewności prawnej. Wiele aspektów funkcjonowania konsorcjum budzi również wątpliwości w literaturze prawniczej. Co więcej, rozchwiane w tej materii jest orzecznictwo sądowe. Powierzanie istotnych zadań podmiotowi, którego konstytucja nie jest w pełni czytelna może budzić zastrzeżenia. W związku z tym pozostaje uwaga, iż pewność konstrukcji prawnej ma znaczenie z punktu widzenia ewentualnych kontrahentów.
  2. Konsorcjum jako takie nie posiada atrybutów zdolności prawnej (tzn. zdolności do bycia podmiotem praw i obowiązków) i zdolności do czynności prawnych. Refleksem tego jest brak zdolności sądowej i zdolności do czynności procesowej. W konsekwencji np. prawo własności rzeczy czy własność prawa nie będzie przysługiwało samemu konsorcjum ale konsorcjantom. Wspomniane ułomności można spiąć wspólną klamrą braku osobnej podmiotowości prawnej. Ów brak podmiotowości prawnej z jednoczesnym „rozłożeniem” tej podmiotowości na konsorcjantów może stanowić istotne źródło wątpliwości w praktyce. Obowiązuje prosta zależność – im więcej konsorcjantów, tym większe komplikacje praktyczne w tym zakresie.
  3. Konsorcjum – nie będące spółką cywilną – w zasadzie nie posiada tzw. zdolności przekształceniowej przy zachowaniu reguły pełnej sukcesji generalnej. Innymi słowy konsorcjum nie może zmienić swojego płaszcza prawnego i przeistoczyć się w inny podmiot prawa.
 

[1] L. Stecki, Konsorcjum, Toruń 1994, S. Włodyka, w: Prawo umów w obrocie gospodarczym. Prawo Gospodarcze i Handlowe. Tom 5, Warszawa 2001, s. 560 i n., W. Gonet Kilka uwag o umowie konsorcjum kredytowego, Prawo Bankowe 2005r., nr 5, s. 40 i n., J. Hilla, Prawne problemy funkcjonowania konsorcjum, Radca Prawny z 2005r., nr 5, s. 35 i n.

[2] J. Hilla, Prawne problemy funkcjonowania konsorcjum, Radca Prawny z 2005r., nr 5, s. 35 i n., A. Kidyba, Dwie drogi spółki cywilnej, Monitor Prawniczy z 2001r., nr 20, s. 1017 i n., S. Włodyka, w: Prawo umów w obrocie gospodarczym. Prawo Gospodarcze i Handlowe. Tom 5, Warszawa 2001, s. 561.

 

 

 

[3] J. Hilla, Prawne problemy funkcjonowania konsorcjum, Radca Prawny z 2005r., nr 5, s. 35 i n.

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017