Kolizja pojazdu mechanicznego z łosiem.
20 listopada 2018

Blog

 

 

Standardowe zastrzeżenia co do wydawanych opinii prawnych.

 

(1) Niniejsza opinia prawna korzysta ze swobody wypowiedzi i jest jedynie poglądem prawniczymym w danej sprawie; została ona przygotowana w oparciu o wiedzę autora i odzwierciedla jego poglądy naukowe; nie jest jednak wykluczone prezentowanie przez inne osoby lub instytucje innego poglądu doktrynalnego/orzeczniczego/praktycznego niż zawarty w niniejszej opinii. (2) Niniejsza opinia została w całości przygotowana przez jej autora, bez pomocy asystentów/ innych osób. (3) Niniejsza opinia odzwierciedla obiektywne poglądy autora. Wnioski opinii nie są determinowane życzeniem Klienta/Zleceniodawcy. Klient/Zleceniodawca nie może narzucać ani sposobu argumentacji ani wniosków opinii prawnej. (4) Przy wydawaniu niniejszej opinii prawnej za podstawę stanu faktycznego przyjęto tylko te informacje, które zostały wyraźnie podane w niniejszej opinii. Opinia odnosi się do zdarzeń przeszłych (opinia post factum), chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej w jej treści. (5) Odpowiedzialność cywilna autora opinii ograniczona jest do wyskości faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. Warunkiem bezwzględnym posługiwania się niniejszą opinią, przez kogokolwiek, jest bezwarunkowa akceptacja wskazanych zastrzeżeń co do zasad odpowiedzialności. (6) Niektóre fragmenty niniejszej opinii prawnej albo nawet cała jej treść merytoryczna – w wymiarze abstrakcyjnym, bez możliwości identyfikacji Klienta/Zleceniodawcy – zostały, zostaną przekazane względnie mogą zostać przekazane do wydawnictw prawniczych, lub wydawnictw o podobnym charakterze (w tym potrali internetowych), celem publikacji jako artykułu prawniczego (względnie innej postaci wydawniczej). Jak również mogą zostać umieszczone na blogu http://adamusrafal.pl. (7) Cała treść niniejszej opinii – jak i jej poszczególne fragmenty – podlega ochronie prawa autorskiego; przy ewentualnym publicznym wykorzystywaniu poglądów prawnych wyrażonych w niniejszej opinii należy powołać się na autora (prof. UO dr hab. Rafał Adamus) i datę wydania opinii. (8) Opinia może być podstawą do sporządzenia przez jej autora glosy krytycznej albo aprobującej w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu lub innego organu (w szczególności decyzji administracyjnej) które zapadło lub zapadnie w sprawie dotyczącej opinii. Rozdstrzygnięcie sądu lub innego organu może zostać przekazane przez autora do skomentowania innym przedstawicielom doktryny samodzielnie albo wespół z autorem. (9) Opinia została sporządzona w języku polskim. (10) Niniejsza opinia prawna może być okazywana przez Klienta/Zleceniodawcę dowolnym osobom trzecim i instytucjom. Może być ponadto – według dyspozycji Klienta/Zleceniodawcy - powielana przez kogokolwiek w dowolnej liczbie egzemplarzy. Opinia może zostać opublikowana na stronie internetowej Klienta/Zleceniodawcy. Opinia nie może być wykorzystana – w całości lub w części – w interesie innej osoby niż Klient/Zleceniodawca – o ile co innego nie wynika z treści umowy - bez uregulowania osobnego wynagrodzenia za jej sporządzenie. (11) Niniejsza opinia prawna bazuje na stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania niniejszej opinii, chyba że z jej treści wynika co innego. (12) Niniejsza opinia prawna może być pierwszą albo kolejną wydaną na zadany temat. (13) Problem prawny zawarty w niniejszej opinii może być wykorzystywany w działalności dydaktycznej. (14) Umowa o przygotowanie opinii prawnej podlega prawu polskiemu.

 

 

Standardowe oświadczenie o braku konfliktu interesów dla Zlecającego opinię prawną

 

W związku ze zleceniem przygotowania opinii prawnej dla Zlecającego oświadczam, że nie pozostaję w związku ze stanem faktycznym opisanym w opinii prawnej w jakimkolwiek świadomym konflikcie interesów, a w szczególności:

  • nie jestem członkiem organów spółek handlowych, przedstawicielem lub pełnomocnikiem przedsiębiorców pozostających w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem opinii;
  • nie byłem wcześniej proszony o sporządzenie opinii prawej – ani nie sporządzałem takiej opinii - przez osobę pozostającą w sporze ze Zlecającym co do materii będącej przedmiotem niniejszej opinii;
  • nie wydawałem wcześniejszej opinii prawnej, która byłaby sprzeczna z treścią niniejszej opinii;

wynik niniejszej opinii nie dotyczy moich interesów ani interesów osób mi bliskich.

 

 

Regulamin świadczenia usług Kancelarii Radcy Prawnego Rafał Adamus

 

  1. Usługi prawne świadczone są przez Kancelarię zgodnie z przepisami ustawy o radcach prawnych i zasadami etyki radcy prawnego. Kancelaria zobowiązana jest do należytej staranności przy świadczeniu usług prawnych na rzecz Klienta.

  2. Kancelaria świadczy usługi w szczególności w formie:

  1. przygotowywania opinii prawnych

  2. porad prawnych

  3. reprezentacji przed organami stosującymi prawo

  4. dyżurów prawnych

  1. Kancelaria świadczy usługi w godzinach otwarcia biura:

  1. w poniedziałki od 9.00 do 17.00

  2. od wtorku do czwartku od. 8.00 do 17.00

  3. w piątki od 8.00 do 12.00

  1. Kancelaria zobowiązana jest do zachowania poufności i do ścisłego przestrzegania tajemnicy zawodowej.

  2. Klient przedkładając Kancelarii zapytanie prawne jednocześnie składa zlecenie dna świadczenie usług prawnych. Z ważnych powodów Kancelaria może odmówić Klientowi świadczenia usług prawnych.

  3. W przypadku zlecenia sporządzenia opinii prawnej Klient obowiązany jest sformułować na piśmie treść zapytania.

  4. Opinia prawna sporządzona przez Kancelarię wyraża jedynie pogląd prawny w danej sprawie, w oparciu o analizę doktryny prawa i judykatury. Opinia prawna nie daje gwarancji, że wyrażony w niej pogląd zostanie podzielony przez organ stosujący prawo.

  5. Treść opinii prawnej może zostać wykorzystana przez Kancelarię dla potrzeb publikacji naukowych i popularnonaukowych, bez ujawnienia tożsamości Klienta ani tożsamości danej sprawy.

  6. Klient ma obowiązek przedstawić Kancelarii stan faktyczny sprawy zgodnie z prawdą, bez zatajania czegokolwiek.

  7. W przypadku przedstawienia przez Kancelarię możliwości różnych rozwiązań prawnych w danej kwestii wybór sposobu prowadzenia sprawy należy wyłącznie do Klienta.

  8. Kancelaria może podzlecać prowadzenie powierzonych jej spraw innym osobom, a w tym – w szczególności – może udzielać pełnomocnictw substytucyjnych w sprawach sądowych i administracyjnych.

  9. Klient ponosi wszelkie koszty sądowe, skarbowe i podatkowe prowadzonych spraw, w tym w szczególności opłaty sądowe, koszty pozyskania niezbędnych dokumentów, opłaty od pełnomocnictwa, koszty biegłych, koszty postępowania egzekucyjnego. Kancelaria nie pokrywa tych kosztów ze swojego wynagrodzenia za świadczone usługi.

  10. Klient ponosi koszty dojazdów Kancelarii w jego sprawach poza miasto Gliwice. W przypadku środków lokomocji publicznej, Kancelaria ma prawo korzystać z najszybszego środka lokomocji w pierwszej klasie.

  11. Koszty obsługi biurowej sprawy ponosi kancelaria.

  12. Komunikacja Kancelarii z Klientem, w tym przesyłanie pism i dokumentów, a w szczególności wezwania i zobowiązania sądów, odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej Kancelarii i Klienta, chyba że Kancelaria uzna za właściwy także inny sposób komunikowania się.

  13. Klient obowiązany jest do dostarczenia niezbędnych dokumentów dla prowadzenia sprawy oraz obowiązany jest wskazać inne znane mu źródła dowodowe dla prowadzenia sprawy. Klient odpowiada za prawdziwość przedłożonych dokumentów (innych źródeł dowodowych, np. fotokopii)

  14. W związku ze świadczonymi usługami Kancelaria wystawia faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia Kancelarii określa umowa (w tym także umowa ustna) Kancelarii z Klientem. Kancelaria może żądać zaliczki na poczet prowadzonej sprawy.

  15. Z tytułu świadczonych usług Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości trzykrotności faktycznie pobranego wynagrodzenia netto. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria ponosi odpowiedzialność do wysokości wynagrodzenia netto za trzy miesiące.

  16. W przypadku umów o stałą obsługę prawną Kancelaria może wypowiedzieć umowę, jeżeli nie otrzyma wynagrodzenia za dwa pełne okresy płatności.

  17. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez Kancelarię następuje na ostatni adres wskazany przez Klienta. Klient może wypowiedzieć pełnomocnictwo Kancelarii w każdym czasie.

  18. Akta prowadzonej sprawy przechowywane są przez Kancelarię przez 10 (dziesięć) lat od zamknięcia sprawy.

  19. Kancelaria na żądanie Klienta przekazuje mu kopie akt sprawy za uprzednim zwrotem kosztów sporządzenia tych kopii.

  20. Pisemna umowa z Klientem może określić odmienne zasady świadczenia usług niż określone w niniejszym Regulaminie. Nie dopuszcza się ustnych odstępstw od treści niniejszego Regulaminu.

  21. Regulamin niniejszy wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 roku.

 

Kierujący pojazdem zderzył się z łosiem[1] na oznakowanym odcinku drogi (znakiem : uwaga dzikie zwierzęta). Kierowca poruszał się z przepisową prędkością.

 

 

Brak odpowiedzialności obwodu łowieckiego i Skarbu Państwa na zasadach prawa łowieckiego.

 

Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego obowiązany jest do wynagradzania szkód wyrządzonych: 1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny; 2) przy wykonywaniu polowania. W myśl art. 50 ust. 1 pr. łow. Skarb Państwa odpowiada za szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną.

 

Jak podnosi w literaturze B. Rakoczy, Prawo łowieckie. Komentarz, Warszawa 2014 art. 50 pr. łow. pr. łow. "dotyczy w istocie odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne objęte całoroczną ochroną i to tylko w sytuacji, gdy obszary, na których wyrządzono szkody, nie wchodzą w skład obwodów łowieckich. Natomiast wskazanie, że za szkody łowieckie wyrządzone przez te zwierzęta odpowiada Skarb Państwa, jest tylko konsekwencją tak określonej przesłanki przedmiotowej odpowiedzialności. Taki punkt widzenia zaprezentowano także w orzecznictwie. W wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 lipca 2009 r.,III SA/LU 187/09, (…), stwierdzono, iż: > Za szkodę określoną w art.  49 ustawy z 1995 r. - Prawo łowieckie wyrządzoną przez łosie uznane rozp.z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie określenia okresów polowań na zwierzęta łowne (…) za zwierzęta objęte całoroczną ochroną ( art. 50 ust. 1 Prawa łowieckiego) odpowiada Skarb Państwa. Objęcie całoroczną ochroną któregoś z rodzajów zwierząt łownych wymienionych w art. 46 ust. 1 pkt 1 powoduje jedynie >wyłączenie< z gospodarki łowieckiej prowadzonej przez zarządcę lub dzierżawcę koła łowieckiego i objęcie zadaniami Skarbu Państwa (jednostek organizacyjnych wskazanych w 50 ust. 2 ustawy). (…)W tym zakresie, w jakim Prawo łowieckie stanowi o odszkodowaniu należy rozumieć to pojęcie tak, jak je rozumie kodeks cywilny ". (…)  Art. 50 pr. łow. stanowi jedynie podstawę odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody łowieckie, gdyż ust. 1  wyraźnie odsyła w tej materii do art. 46. Zatem przepis ten nie stanowi odpowiedzialności Skarbu Państwa za wszelkie szkody wyrządzone przez zwierzęta objęte całoroczną ochroną. Za inne szkody niż szkody łowieckie wyrządzone przez zwierzęta objęte całoroczną ochroną Skarb Państwa odpowiada na zasadach ogólnych. Takie też stanowisko zajął SN w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 r. III CZP 120/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 136: >Na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (jedn. tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.) Skarb Państwa odpowiada tylko za szkody określone w art. 46 ust. 1 tej ustawy<.”

 

W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 r. III CZP 120/07 wskazano, że „odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 50 ust. 1 Pr.łow. za szkody wyrządzone przez zwierzęta łowne podlegające całorocznej ochronie w uprawach i płodach rolnych nie wyłącza - rzecz jasna - odpowiedzialności Skarbu Państwa na zasadach ogólnych za inne szkody wyrządzone przez te zwierzęta.”

 

W obowiązującym stanie prawnym, odpowiedzialność za szkody komunikacyjne, związane z wtargnięciem na jezdnię zwierzęcia żyjącego w stanie wolnym, opiera się na zasadach ogólnych, tj. na zasadach odpowiedzialności deliktowej, uregulowanej przepisami kodeksu cywilnego (art. 417 k.c.). Zgodnie z regułami ogólnymi, obowiązany do naprawienia szkody jest ten, kto wyrządził szkodę innej osobie na skutek swojego działania lub zaniechania. Obowiązek naprawienia szkody powstaje jedynie w razie takiego działania lub zaniechania (zaniedbania), które nosi znamiona naruszenia obowiązków (zakazów i nakazów) określonych w przepisach prawa.

 

W wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 21 lutego 2007 r. I Ca 42/07 – na podstawie stanu faktycznego, w którym w wyniku wypadku drogowego z udziałem zwierzęcia żyjącego w stanie wolnym - podniesiono „rację zatem ma skarżący podnosząc, że w sprawie niniejszej nie zachodzą podstawy i przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa na mocy art. 50 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie za wypadek drogowy z udziałem zwierzęcia dziko żyjącego. W świetle nie kwestionowanej przez żadną ze stron okoliczności ustalonej przez Sąd (…), że droga publiczna, na której doszło do zdarzenia jest drogą powiatową i stanowi własność Powiatu (…) należy stwierdzić, iż nie tylko art. 50 ust. 1 ustawy nie będzie miał zastosowania z uwagi na charakter szkody, ale przede wszystkim Skarb Państwa nie jest podmiotem biernie legitymowanym. Zakładając jednak hipotetyczną odpowiedzialność Skarbu Państwa to w ocenie Sądu (…) przesłanek odpowiedzialności należałoby poszukiwać w przepisach ogólnych dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej. Ewentualną podstawą do dochodzenia przez powoda roszczenia z tytułu szkody wyrządzonej przez jelenia mógłby stanowić art. 417 § 1 k.c., w myśl którego za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Odpowiedzialność na zasadach określonych w art. 417 k.c. i następne stanowi uzupełnienie odpowiedzialności określonej przepisach ustawy Prawo łowieckie. Zadaniem powoda było w tej sytuacji wykazanie zatem zawinionego działania (lub zaniechania) po stronie odpowiedniego organu, wysokości szkody oraz adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy tym działaniem (zaniechaniem) a zaistniałą szkodą. Należy podkreślić, iż ani w pozwie ani w toku postępowania powód nie usiłował nawet wskazać i dowodzić, jakie to działanie czy zaniechanie funkcjonariuszy Skarbu Państwa spowodowały powstanie szkody. Zgodnie z ogólną regułą dowodzenia to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. Obowiązkowi temu powód nie sprostał i już tylko z tego powodu powództwo podlegało oddaleniu. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że do przedmiotowego zdarzenia doszło na drodze stanowiącej własność Powiatu Z., a syn powoda wjeżdżając na teren Roztoczańskiego Parku Narodowego widział tablicę informacyjną, gdzie tenże się zaczyna, znak ostrzegawczy >dzika zwierzyna< oraz znak zakazujący używania sygnałów dźwiękowych. (…). W ocenie Sądu Okręgowego powyższy dowód wskazuje, że zarządca przedmiotowego terenu sprostał wszystkim nałożonym na niego obowiązkom, a usytuowane na tym odcinku drogi znaki zobowiązywały kierowcę do zachowania zwiększonej ostrożności.”

 

Brak odpowiedzialności zarządcy drogi.

 

W wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2013 r. I ACa 717/12 wskazano, że ustawienie znaku drogowego A-18b uzasadnione jest w przypadku ustalenia bytowania i szlaków przechodu zwierząt przez drogę, czego ewentualnym potwierdzeniem są wcześniejsze zdarzenia z ich udziałem. Od zarządcy drogi wymaga się aktywnego badania stanu zagrożenia na drodze oraz dbania o aktualizację informacji w tym zakresie i przekazywania jej użytkownikom dróg poprzez umieszczanie (lub znoszenie) odpowiednich znaków ostrzegawczych. Zaniechanie lub wadliwe wypełnienie tych obowiązków i będące z nim w związku przyczynowym zdarzenia wywołujące szkody może prowadzić do powstania odpowiedzialności odszkodowawczej po stronie zarządcy drogi. Odpowiedzialność zarządcy drogi aktualizuje się zatem, jeżeli do zdarzenia doszło na obszarze, gdzie ostrzegający znak drogowy powinien zostać, ale nie został, ustawiony.

 

Przesłankami warunkującymi odpowiedzialność deliktową zarządcy drogi są: niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, związek przyczynowy między nim a szkodą oraz sama szkoda. Obowiązek wykazania powyższego, zgodnie z ogólną zasadą rozkładu ciężaru dowodu, spoczywał na powodzie (poszkodowanym).

 

Obowiązek oznakowania istnieje wyłącznie w przypadku ponadprzeciętnego ryzyka ze strony migrującej zwierzyny, tj. w przypadku stwierdzenia na danym obszarze stałych szlaków wędrówek zwierząt (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 14 maja 2008 r., sygn. akt I ACa 191/08, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 26 czerwca 2008 r. I ACa 272/2008).

 

Niemniej w stanie faktycznym niniejszej sprawy droga była w odpowiedni sposób oznakowana.

 

Brak odpowiedzialności cywilnej Skarbu Państwa na zasadach ogólnych.

 

Zgodnie z art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.

 

Jak podnosi się w literaturze, A. Olejniczak, w: A.Kidyba(red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część ogólna, wyd. II, Warszawa 2014, „przepis art. 417 k.c. przewiduje odpowiedzialność odszkodowawczą za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, zdefiniowanym jako >niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej<. Stanowi więc on ogólną podstawę odpowiedzialności władz publicznych za ich władcze działania, która nie znajduje zastosowania lub znajduje ograniczone zastosowanie tylko wówczas, gdy ustawodawca odrębnym unormowaniem określa konsekwencje niektórych działań organów władz publicznych. (…) Przepis art. 417 k.c. znajdzie zastosowanie, o ile szkoda wyrządzona została >przy wykonywaniu władzy publicznej<. Rodzi to dwojakie konsekwencje. Po pierwsze, komentowany przepis dotyczy wyłącznie skutków funkcjonowania państwa i jednostek samorządu terytorialnego w sferze określanej mianem imperium, a więc działań lub zaniechań polegających na wykonywaniu funkcji władczych, realizacji zadań władzy publicznej. (…) Treść art. 417 k.c. nie pozostawia wątpliwości, że odpowiedzialność władz publicznych dotyczy ich działań i zaniechań. Ta regulacja pozostaje w zgodzie z interpretacją art. 77 ust. 1 Konstytucji RP przez TK, który w (…) wyroku z dnia 4 grudnia 2001 r. orzekł, że chociaż pojęcie >działania< organu władzy publicznej nie zostało konstytucyjnie zdefiniowane, to mieszczą się w nim zarówno zachowania czynne organu, jak i zaniechania. W zgodzie z art. 77 ust. 1 Konstytucji RP ustawodawca stanowi, że władze publiczne ponoszą odpowiedzialność za swoje zachowania, jeżeli są one >niezgodne z prawem<. (…) Dla określenia odpowiedzialności odszkodowawczej władz publicznych, obok zdarzenia sprawczego, konieczne jest ustalenie pozostałych przesłanek odpowiedzialności deliktowej, a więc szkody i związku przyczynowego.”

 

Wtargnięcie łosia na drogę publiczną oznakowaną znakiem ostrzegawczym przed dzikimi zwierzętami, w zasadzie, nie odpowiada przesłankom odpowiedzialności Skarbu Państwa wyrażonym w art. 417 k.c. Oparcie procesu o art. 417 k.c. wiązałoby się z daleko idącym ryzykiem procesowym co do przegrania sprawy.

 

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 1974 r. II CR 157/74 , OSP 1975/5/10 przyjęto, że „Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za powstałą na drodze ruchu publicznego szkodę, w wyniku zderzenia się zwierzęcia, żyjącego w stanie wolnym, z mechanicznym środkiem komunikacji, gdy do zderzenia doszło poza obszarem, którego charakter uzasadniałby ustawienie ostrzegającego znaku drogowego.”

 

Dochodzenie roszczeń w stanie faktycznym niniejszej sprawy wymagałoby wykazania nieadekwatności stanu prawnego dla potrzeby kompensaty szkód przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym.

 

Brak odpowiedzialności Skarbu Państwa na zasadzie słuszności

 

Zgodnie z art. 4172 k.c. jeżeli przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności. Przepis ten nie może być jednak miarodajną podstawą dla dochodzenia roszczeń w niniejszym stanie faktycznym.

 

 

[1] Łoś na podstawie par. 1 pkt 1 lit. a  rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie ustalenia gatunków zwierząt łownych (Dz. U. Nr 45, poz. 433) jest zwierzęciem łownym, podlegającym - jako jedyne zwierzę łowne - całorocznej ochronie, zgodnie z  par. 1 ust. 5  rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie określenia okresów polowań na zwierzęta łowne (Dz. U. Nr 48, poz. 459).

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017