Co to jest dług równoległy?
28 grudnia 2018

Blog

 

Instytucja długu równoległego (tzw. parallel debt), nie jest konstrukcją uregulowaną bezpośrednio przez przepisy prawa polskiego. Praźródłem tej konstrukcji jest anglosaska kultura prawna. Niemniej instytucja ta jest wykorzystywana w praktyce obrotu gospodarczego także w Polsce przy zabezpieczeniu instrumentów finansowania dłużnika. Konstrukcja parallel debt wykazuje pewne podobieństwo do instytucji znanej prawu niemieckiemu tj. instytucji abstrakcyjnego uznania długu (abstraktes Schuldanerkentniss).

 

Konstrukcja długu równoległego w niewielkim zakresie poruszana jest w polskim orzecznictwie sądowym. Zagadnieniu długu równoległego poświęcony jest m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 9.10.2009r.[1], w którym zakwestionowano skuteczność dokonanych zabezpieczeń.

 

W polskim piśmiennictwie zagadnieniu tzw. długu równoległego poświęcono rozprawę doktorską Pawła Kułaka pt. „Analiza zastosowania, interpretacji i egzekwowalności umów kredytowych opartych na standardzie Loan Market Association w prawie polskim”[2]

 

Jak podnosi P. Kułak, „z reguły, w umowach kredytowych LMA poddanych prawu angielskiemu, przygotowanych na potrzeby multilateralnych transakcji, zabezpieczenia wierzytelności są zazwyczaj ustanawiane na rzecz powiernika/agenta zabezpieczenia (z ang. security trustee/agent). W uproszczeniu, jest to bank lub inny podmiot (spółka powiernicza), który jest odpowiedzialny za ustanowienie i utrzymywanie zabezpieczenia na rzecz kredytodawców (agent zabezpieczenia nie jest kredytodawcą). Koncepcja agenta/powiernika zabezpieczenia jest bardzo często stosowana w umowach kredytowych LMA podlegających prawu angielskiemu, Konstrukcja prawna tej koncepcji, opiera się na instytucji powiernictwa tj. struktury, w której powiernik zabezpieczenia (z ang. security trustee) jest posiadaczem wierzytelności w imieniu wierzycieli uczestniczących w konsorcjum, ale ta wierzytelność nie może być przedmiotem roszczeń prywatnych wierzycieli powiernika. Powiernik nie jest zatem właścicielem, czerpiącym korzyści z wierzytelności, pełni jedynie funkcję swoistego >pośrednika technicznego< pomiędzy wierzycielami a dłużnikami. Wierzytelności są bowiem własnością poszczególnych wierzycieli uczestniczących w danym przedsięwzięciu finansowym.”[3]

 

Dalej P. Kułak podnosi, że „polska praktyka, w oparciu o doświadczenia innych państw (np. Niemiec) wykorzystuje umowny mechanizm długu równoległego (z ang. parallel debt). Ma on na celu umożliwienie uporządkowanego ustanawiania zabezpieczeń wierzytelności, do których uprawnionych jest wielu wierzycieli. W znacznej mierze, konstrukcja długu równoległego odpowiada koncepcji opracowanej przez prawników niemieckich. Polega ona na kreacji abstrakcyjnego długu, który jest długiem kredytobiorcy/-ców wobec agenta zabezpieczeń. W uproszczeniu, dług równoległy jest pojedynczym, niezależnym zobowiązaniem finansowym każdego z kredytobiorców/dłużników wobec każdego z kredytodawców/wierzycieli, którego swoistym >administratorem, jest agent zabezpieczeń.”[4]

 

 

[1] IV CSK 145/09

[2] Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2013

[3] P. Kułak, Analiza zastosowania, interpretacji i egzekwowalności umów kredytowych opartych na standardzie Loan Market Association w prawie polskim, Białystok 2013, s. 165 i n.

[4] P. Kułak, Analiza zastosowania…, s. 168

 

o

Ekspertyzy z zakresu prawa upadłościowego, restrukturyzacyjnego

i gospodarczego

na najwyższym poziomie merytorycznym.

Lokalizacja

Kontakt 

ul. Księcia Ziemowita 10/6, 44-100  Gliwice

             tel. 609 833 515

             adamus_rafal@wp.pl

 

 

Strona główna  | Blog | Usługi | Kontakt

 

 

 © WebWave 2017